Bestaan
Toen ik na het weekend van de begrafenis van mijn moeder terug in
Leuven kwam, zag ik op de trappen nabij het station van Leuven de
grafitti "J'existe". Die is van artiest Thierry Jaspart.
Door de grafitti, maar meer nog door de dood van mijn moeder, vroeg ik me af: wat is bestaan?
Ik geloof niet in Sinterklaas, maar toch bestaat hij, al is hij niet echt.
Kunt u het nog volgen?
Als je sterft, houd je voor jezelf op te bestaan. Maar
voor anderen? Na je dood, blijf je deels bestaan - op foto's, video's,
en in gedachten en herinneringen van anderen.
Mijn opa Steven Klein is al tientallen jaren geleden
gestorven. Toch bestaat hij nog in mijn herinneringen. Hij was een goed
spreker. En elke keer als ik zelf in het publiek moet spreken, denk ik
even aan hem, en probeer net zo'n goede spreker te zijn als hij.
Bij de begrafenis van mijn moeder sprak ik de
aanwezigen in de kerk toe. De gedachte aan mijn opa gaf mij net de
kracht om dit zonder te veel door emoties veroorzaakte haperingen
te doen. Ik wist zelfs een korte lach bij de toehoorders teweeg te
brengen. Want tijdens rouw mag je ook met een glimlach terugdenken aan herinneringen.
6 december
2025,
Steven Verhelst
Vuilnisman
Ik ga me nooit meer zorgen maken - dat doe ik nu al mijn hele leven lang
Elke dag wel weer wat anders, en zo blijf je aan de gang
Ik ga me nooit meer zorgen maken, ik stop ze in een vuilniszak
en die hele handel stap je aan en zet alles bij de vuilnisbak. Morgen komt de vuilnisman
De Dijk - Vuilnisman
Gisteren op mijn hardloopronde langs de boulevard zag ik een toiletpot bij het vuilnis staan.
Hier in Torremolinos geven ze al hun shit mee met de vuilnisman, dacht ik.
Dat hebben ze goed bekeken, hier. Zonnetje, lekker eten,
op het strand liggen met een boek en af en toe hardlopen - zo raakte ik
mijn zorgen ook kwijt.
2 november 2025,
Steven Verhelst
Wolkers en Bomans
Ik werd wakker gehouden door geschreeuw, het leek bijna geblaf. Maar
het waren geen honden, het waren meeuwen. Ze zaten op het dak
naast het open raam van mijn slaapkamer in Bergen. Want 's avonds was
het enorm heet: de slaapkamer lag onder het dak.
Bij meeuwengeschreeuw moet ik aan Jan Wolkers en Godfried
Bomans denken. Beiden verbleven ooit, als literair experiment,
een week op Rottumerplaat. Zeven dagen alleen op een eiland, in een tent. Ze hadden slechts dagelijks even contact met VARA-radiomedewerker Willem Ruis.
Wolkers vond het heerlijk op het eiland, Hij was een echt
natuurmens, vind paling, kookte zeepostelein en redde een klein
zeehondje. Bomans echter werd gek van het geschreeuw van de meeuwen.
Hij doorstond nachtelijke angsten en werd zelfs ziek.
Nu was het de bedoeling dat ik niet gek werd van de meeuwen hier.
Tot overmaat van ramp had de slaapkamer had ook geen
gordijnen, en in Noorwegen werd het al tegen een uur of vier licht.
Gelukkig had ik een oogmasker bij me.
23 augustus 2025,
Steven Verhelst
Clear your mind
Op het nachtkastje in mijn hotel in Oslo lag een klein opschrijfblok.
Clear your mind
stond erop. Voor als je 's nachts een briljant idee krijgt voor een
verhaal of een gedicht. Dan moet je het opschrijven, want anders ben je
het de volgende dag vergeten.
Bij opschrijfboekjes moet ik denken aan dichteres Elly de
Waard. Zij droeg altijd een opschrijfboekje en klein pennetje bij zich
om ideeën, als ze ergens buiten wandelde of boodschappen deed,
meteen op te kunnen schrijven. Want de vorm en de precieze woorden zijn
belangrijk.
Tegenwoordig kun je aantekeningen maken op je mobiele
telefoon. Toch nam ik het opschrijfblokje mee, want eer je zo'n app
geopend hebt, waarmee je aantekeningen kunt bewaren, is het idee uit
frustratie al verdwenen.
16 augustus 2025,
Steven Verhelst
Geen dode dieren
In de wijk in Kiel waar ik logeerde, stonden de vuilnisbakken buiten.
Op een bak stond:
Keine tote Tiere. Geen dode dieren.
Welke dode dieren zouden er in het verleden zijn ingegooid? Ratten? Honden? Wasberen? Dodo's?
5 augustus 2025,
Steven Verhelst
Therapy?
Gisteren kwam ik in de late namiddag terug aan in Leuven. In plaats van
vermoeid uit te rusten ging ik direct naar het concert van de rockband
Therapy? Zij speelden op het
Groot Verlof in het kader van
Beleuvenisseneen gratis concert in Leuven.
Het was midden jaren 90 een van mijn favoriete grungerock
bands, samen met Alice in Chains and Smashing Pumpkins. Vijftien jaar
geleden ben ik voor het laatst naar een concert van hen geweest, in
München. Nu zag ik ze weer.
Ik stond vooraan en begaf me in de moshpit. Die was -
gezien het aantal veertigers - redelijk rustig in vergelijking met de
moshpits waar ik vroeger wel in heb gestaan.
Het voelde alsof ik weer zeventien jaar was, in mijn hoofd schreeuwend tegen de wereld.
26 juli 2025,
Steven Verhelst
Geen smartphone
Artsen adviseren geen smartphone tot 14 jaar en geen sociale media tot 16 jaar. Dat las ik op het nieuws.
Eigenlijk zou het een advies aan alle mensen moeten zijn.
In Fight Club zei Tyler Durden: "
We buy things we don't need with money we don't have to impress people we don't like." en: "The things we own end up owning us."
En zo is het natuurlijk.
Het beste woon je in klein huisje bij het bos, zonder
televisie. Maar met een grote boekenkast vol mooie romans.
27 mei 2025,
Steven Verhelst
Walking on sunshine, and planned happenstance
Vanochtend om kwart voor zes, tijdens een ronde van 8km hardlopen,
scheen op het laatste deel de opgaande zon recht in mijn gezicht. Ik
liep recht vooruit, richting zon, zoals iemand van de Navajo stammen in
Amerika dat doen. Voor hen heeft het iets spiritueels, maar het is ook
goed voor je gemoed. Het laat serotonine in je brein vrij, en helpt je
dag-nacht ritme.
Het was nog fris, de frisheid van het begin van een mooie lentedag.
Ik stopte kort bij een boekenkastje een paar straten van
waar wij wonen. Daar ruilen mensen boeken die ze niet meer willen
hebben. Afgelopen weekend kwam ik er ook al langs, maar stond er niets
interessants in. Toch keek ik weer even.
Nu zag ik het boekje 'Zonnegloren' staan. De mooiste
verhalen gekozen door Matthijs van Nieuwkerk. Met verhalen van onder
andere Maarten Biesheuvel, Martin Bril en A.L. Snijders.
Morgen heb ik een treinreis zonder laptop. Dan komt zo'n
boekje wel van pas. Of mag je - na de ophef over grensoverschrijdend
gedrag - geen verhalen meer lezen die door Van Nieuwkerk zijn
uitgekozen?
Ik pakte het boekje mee, en liep door naar huis.
Iets vinden waar je niet naar op zoek was - dat is geluk.
Maar je moet het ook afdwingen. Planned Happenstance. Je moet op zoek
naar het onbekende. Een boek dat je wilt lezen, een tweedehands CD die
je altijd al wilde luisteren, een onverwacht mooie grafitti in een
tunnel, een vos die in het park plots uit de struiken springt...
15 mei 2025,
Steven Verhelst
Sneller dan ooit
Eergisteren liep ik mijn vijfde halve marathon, en op de streep bleef
de tijd stilstaan op 1.36:32, een nieuw persoonlijk record dat bijna
drie minuten sneller was dan mijn beste tijd, en bijna tien minuten
sneller dan mijn allereerste halve marathon, zes jaar geleden.
De eerste kilometer ging matig. Veel langzame mensen die
de 7 of 10 kilometer liepen en uit verwarring vooraan waren gaan staan,
liepen in de weg. Het enige voordeel was, dat ik niet te snel startte.
Daarna kon ik versnellen, en na 8-10 kilometer kon ik nog eens
versnellen, en de laatste 3 kilometer vloog ik bijna over het asfalt.
Zo voelde het althans. Op deze manier is hardlopen het leukst.
Is het nu al afgelopen, dacht ik een paar minuten nadat ik de finishlijn was gepasseerd.
Het wordt tijd voor mijn tweede hele marathon.
6 mei 2025,
Steven Verhelst
Mijn stad
Zondag ging ik ook nog kijken naar het EK marathon. De lopers startten
in Brussel en eindigden met een paar lussen door Leuven. Langs de
kant stond veel publiek, dat de lopers enthousiast aanmoedigde.
Ik heb al in verschillende landen en steden gewoond, en ik
woon nu bijna tien jaar in Leuven. Door dit soort evenenten gaat Leuven
steeds meer als 'mijn stad' aanvoelen. Een sportieve stad, een
intellectuele stad, een internationale stad, een studentenstad, een
historische stad, een fietsvriendelijke stad, een kindvriendelijke
stad, een mooie stad - kortom, een stad om je thuis te voelen.
16 april 2025,
Steven Verhelst
Running with the champions
Het EK hardlopen op de marathon, halve marathon en 10 km op de weg
vindt dit jaar plaats in Leuven. Onder het motte "running with the
champions" kunnen gewone stervelingen ook meedoen met de topatleten in
dezelfde wedstrijd.
Ik schreef me last minute nog in voor de 10 km.
Vandaag haalde ik mijn startnummer in de Sportoase in Leuven.
Gek genoeg is het EK op dezelfde dag als de marathon van
Rotterdam, die natuurlijk veel meer allure heeft dan het EK marathon,
welke bij mijn weten nog niet zo lang als apart evenement bestaat. Het
merendeel van de deelnemers zijn uiteraard geen topatleten, maar
normale stervelingen zoals ik, die ook even mogen genieten van de
spotlights van een europees kampioenschap.
11 april 2025,
Steven Verhelst
Helm
Gisteren was het de dag van de fietshelm bij mij op het werk. Ik droeg
de hele week al een fietshelm, want ik bracht mijn kindjes met de fiets
naar hun paasvakantie-activiteit, en ik wilde het goede voorbeeld geven.
Het dragen van een fietshelm is een risicovermindering. En
risico is kans maal gevolg. De kans is klein, maar de gevolgen kunnen
groot zijn. Vooral als je sneller fietst of je in gevaarlijke
verkeerssituaties begeeft.
Ik schreef ooit een
column over valpartijen met de fiets.
Die liepen redelijk goed af, maar als je op je schedel terecht komt,
kan dat grote invloed hebben. Dus fiets ik sneller dan 20 km/h, dan zet
ik gewoon een helm op.
10 april 2025,
Steven Verhelst
Winnen en verliezen
Op mijn treinreis door de kanaaltunnel won ik een uur tijd. Ik ging om
twee uur de tunnel binnen en kwam er ongeveer half twee weer uit.
Diezelfde nacht ging de klok een uur vooruit, en verloor ik de tijd
weer. Netto bleef er niets over.
De tijd verdwijnt; het glijdt als water tussen onze
vingers door. Slechts af en toe kun je een beetje opvangen in het
kommetje van je samengevouwen handen en aan je lippen zetten om je
dorst naar levensgenieten proberen te stillen.
30 maart 2025,
Steven Verhelst
Elfstedentochtnostalgie
Vandaag is het precies 40 jaar geleden dat Evert van Benthem zijn
eerste Elfstedentocht won. De NOS bracht de uitzending van destijds
integraal op de website. Helaas was er wel een geoblock, zodat er geen
toegang was vanuit het buitenland. Maar daar zijn altijd oplossingen
voor.
Veel wedstrijdrijders waren veehouder of op een andere
manier betrokken bij het boerenbedrijf. Misschien komt daar de
nostalgie vandaan. Het idee dat een boerenjongen op een paar
roggeboterhammen met appelstroop in een dag een held voor het leven kan
worden.
De uitzending had een hoog rookworstgehalte, een
krentenbroodgehalte, en een klungeligheid van de jaren 80, waar
blijkbaar nauwelijks ervaring was met live uitzendingen van grote
sportevenementen, die
last minute
georganiseerd werden. Verslaggever Willibrord Frequin liep zelfs mee
met klunende wedstrijdschaatsers en duwde ze een microfoon onder de
neus.
Aan het einde van de uitzending, in de eindsprint van het
kopgroepje van vier, won Evert van Benthem uiteraard weer. Nu was het
alleen nog wachten op de pindakaasreclame. Dan kon dit stukje nostalgie
weer voor een aantal jaren in de kast.
21 februari 2025,
Steven Verhelst
Gedichtendag
Vandaag is het in Nederland nationale gedichtendag. Ook in Vlaanderen
blijkbaar, maar ik heb er niets van gemerkt. Nu verkeer ik ook zelden
meer in literaire kringen.
Eigenlijk zou elke dag gedichtendag moeten zijn. Eerder
deze maand las ik een bundel van Hans Andreus. Volgende maand een
bundel van een dichter met de letter B. Maar van wie? Bilderdijk? Cees
Buddingh? Pieter Boskma? Bianca Boer? Maria Barnas?
Je bent nooit klaar met poëzie lezen.
30 januari 2025,
Steven Verhelst
Het negeren van sneeuw
Het sneeuwde in Vlaanderen, en ik maakte een ochtendwandeling door de vallende vlokken.
De lucht zag grijs, wit bijna, en mijn voeten werden langzaamaan kouder.
De paarden in de wei negeerden de sneeuw en aten af en toe
van het hooi dat in een grote kist langs het prikkeldraad stond.
Misschien moest ik meer als een paard worden, en niet
alleen de sneeuw, maar ook alle andere kille dingen in de wereld
negeren.
Ik ging op weg naar huis en was vastbesloten warme chocolademelk te maken.
9 januari 2025,
Steven Verhelst
Surrealisme
De realiteit is zelden leuk. Dus ik besloot maar iets leuks te gaan
doen. Ik ging naar Brussel om wat museums te bezoeken, en kwam terecht
in het Magritte museum, een van de bekendste surrealisten van Belgische
afkomst.
Surrealisme is de onmiddellijke kennis van de
werkelijkheid, stond ergens op een muur in het museum geschreven. Dat
heeft Magritte ooit gezegd of geschreven. In het Frans natuurlijk, want
Magritte was een Waal.
Er waren veel opmerkelijke schilderijen, maar ook enkele
filmpjes die door Magritte werden gemaakt. Het eten van bananen leek
een belangrijke rol te vervullen.
Ik had geen banaan in mijn handtas bij me.
Ooit heb ik een meisje gekend dat een banaan in haar
handtas meedroeg. Waarom weet ik nog steeds niet, want de banaan was al
behoorlijk bruin en verbleef blijkbaar al langere tijd in haar tas.
Ik verliet het museum en ging op zoek naar een gezonde lunch.
7 januari 2025,
Steven Verhelst
