Hete vakantie
Op de laatste stop in Noorwegen, terug in Oslo, was de airconditioning
van mijn hotelkamer kapot. Er was alleen een ventilater die bromde als
een buitenboordmotor van een boot.
Het was dus kiezen: niet kunnen slapen door de warmte of door het lawaai.
Noorwegen was warmer gebleken dan verwacht. Maar liever zo dan drie weken regen.
De afgelopen augustusmaand heb ik bijna dageijks
geschreven over mijn belevenissen op de treinreis door Noorwegen. En
nog steeds is niet alles verteld.
Maar de tijd staat niet stil, en ook in België vallen
er dingen te beleven. Vanaf september weer verhalen van mijn dagelijkse
avonturen in Leuven en omgeving. Met misschien af en toe een
flashback naar Noorwegen.
31 augustus 2025,
Steven Verhelst
Softis
Zowat overal waar ik kwam werd Softis verkocht.
Ik had al jaren geen softijs meer gegeten.
Vroeger, in het Holyziekenhuis in Vlaardingen, was er
beneden naast de receptie een winkeltje dat softijs verkocht. Als we
iemand bezochten in het ziekenhuis, mocht ik er altijd een kopen.
In Kristiansand at ik het grootste softijsje ooit. Je
moest snel eten, anders drupte het aan alle kanten naar beneden.
In Softijs zit meer lucht en ook meestal minder vet dan in
gewoon ijs. Dus je mag er gewoon meer van eten. Ik ging met mijn ijs op
een bankje zitten en werkte het in sneltreinvaart naar binnen.
30 augustus 2025,
Steven Verhelst
Alcohol in Noorwegen
In Noorwegen is alcohol duur. Op een terrasje betaal je makkelijk negen
euro voor een glas bier. En ook in de supermarkt is het duurder
dan in België.
Op een zondagnamiddag ging ik een supermarktje binnen om
een paar blikken Hansa pils te kopen. Maar bij de kassa zeiden ze:
sorry, meneer, maar op zondag kunt u in Noorwegen geen alcohol kopen.
Bijna een week later, op zaterdag namiddag besloot ik op
de alcoholvrije zondag te anticiperen. Ik ging wederom naar een
supermarkt, die heel anders ingedeeld bleek dan in België. Ik
zocht en zocht naar de etenswaren die ik nodig had voor het avondeten
in mijn AirBnB en pakte en passant ook een lading bier mee.
Bij het afrekenen schudde de jongen aan de kassa zijn hoofd. "Ik kan u het bier niet meegeven," zei hij.
"Maar het is toch geen zondag?" vroeg ik.
Had ik hier misschien een vergunning nodig, of een pasje?
Hij keek mij even vermoeid aan.
"Op zaterdag na 18 uur mag er geen alcohol meer verkocht worden."
Ik keek op mijn horloge. Het was 18:05.
"Deze supermarkt was een doolhof," zei ik en dacht: ik had
de eindstreep beslist gehaald in een mij bekende winkel. "Kunt u geen
uitzondering maken?"
"Ik zou het graag doen," zei de jongen, "maar het systeem laat niet toe om na 18 uur alcohol te scannen."
Ze maken het niet makkelijk om alcohol tot je te nemen in
Noorwegen. Toch heb ik in een parkje in Stavanger een aantal aan lager
wal geraakte types om tien of elf uur 's ochtends al,blikken bier open
zien klikken, waarna ze de vrijgekomen opening in het aluminium gretig
aan hun mond zetten om het alcohol-bevattende vocht naar binnen te
zuigen.
Hoe betalen zij dat? dacht ik. En vooral: waar halen zijn hun zondagse portie bierblikken vandaan?
29 augustus 2025,
Steven Verhelst
Chaos en Sisyfusontbijt
Ik
verblijf in een modern hotel. Alles ziet er strak uit, er is een gym en een kamer met wasmachines. Bij het ontbijt zijn er
overnight oats, chiapudding, zes soorten melk inclusief verschillende vegane melksoorten.
Maar er waren niet genoeg tafels voor de hoeveelheid
gasten. De zitjes en fauteuils in de buurt van de receptie waren ook al
bezet, en nog steeds stonden er mensen te zoeken naar een plaats, een
bord en een glas sinaasappelsap in hun hand.
Het personeel wist het ook niet meer. Ze waren druk bezig
met het wegruimen van borden en glazen, zo druk, dat ze ook mijn
halfopgegeten ontbijt wegnamen, toen ik tussendoor even een kopje thee
ging bijhalen.
Zo kon ik weer van voor af aan beginnen.
Dit werd een Sisyfusontbijt.
28 augustus 2025,
Steven Verhelst
Preikestolen en waanzin
Op de fjordentocht kwam ik langs zalmkwekerijen (waanzin, want dit
heeft niets meer met zeevis te maken; het is vervuilend en
dieronvriendelijk), langs watervallen en langs fjorden met imposante
rotsformaties.
De bekendste rots is wellicht de Preikestolen, een hoog,
plat stuk rots, waarvan de naam verwijst naar de kerkelijke preekstoel.
Jaarlijks gaan er ruim 60000 mensen naar boven.
Ik kon de boot niet af, dus die klim moet ik voor een ander jaar bewaren.
De boot keerde om; we voeren terug.
Toen we Stavanger naderden, kon ik de oude haven
nauwelijks zien. Het leek alsof er in razend tempo een enorm flatgebouw
was opgericht dat hoger was dan alle andere gebouwen.
Maar het was geen flatgebouw, het was een cruiseschip.
Waanzin. Ik heb ergens gelezen dat een cruise een van de meest
milieuvervuilende manieren van vakantie is. En dat was nog zonder de
horizonvervuiling meegerekend.
27 augustus 2025,
Steven Verhelst
Spookhaven in Stavanger
Stavanger is een industriestad, groot gemaakt door oliewinning. Tijdens
een uurtje hardlopen aan de rand van de stad, zag ik een klein deel van
de haven. Was dit het Rotterdam van Noorwegen?
De volgende ochtend besloot ik een boottocht door de fjorden te maken.
Het was nog vroeg. In de verte was het mistig.
Ik was alleen met mijn gedachten, toen ik plotseling iets
zag opduiken uit de mist. Was het een schip? Het bewoog niet. En even
later verscheen een kraan boven de mist uit.
Wie weet was het een spookhaven, dacht ik, die slechts
eens in de honderd jaar verschijnt aan een dromerige kunstenaar. Wie er
binnenstapt, verdwijnt voor de komende eeuw. De haven wordt dan slechts
bezocht door schepen die al jaren zijn vergaan en waarvan de bemanning
op de zeebodem ligt en in vergetelheid is geraakt. Ooit
verschijnt de haven weer, en kan men zich redden als een andere
naieveling zijn ziel verkoopt.
26 augustus 2025,
Steven Verhelst
Better Call Saul
Ik nam de ferry van Bergen naar Stavanger. Dat duurt een uur of zes.
Maar op een ferry zijn er - naast alcohol - ook andere vormen van
entertainment.
"Om vier uur begint de bingo in de bar aan de achterzijde van dek tien," werd er omgeroepen.
Nog nooit had ik aan een bingo meegedaan, dus vooruit, ik ging erheen.
Deelname was gratis, en je kon een tegoedbon winnen voor aan de bar.
Het leek alsof ik een andere wereld binnenstapte. Een wereld van Jimmy McGill uit de serie
Better call Saul. Jimmy leidt af en toe een bingo bij een verzorgingshuis voor senioren.
Op de boot naar Stavanger waren er ook meest senioren (en kinderen) die meededen.
Uiteraard won ik niets. Er waren slechts drie prijzen. Desondank begaf ik mij naar de bar voor een biertje.
25 augustus 2025,
Steven Verhelst
Walvis
Ik ging naar een
restaurant dat allerlei Noorse specialiteiten serveerde. Het was een
buffet, dus je kon alles proeven. Rendierworst, hertenvlees,
elandworst, en allerlei andere typische Noorse gerechten. Het ene
gerecht werd bij huwelijken geserveerd, het andere alleen tijdens de
kerstdagen, legde de kelner uit.
Het was juli, en hier stond een kerstgerecht op het buffet.
Was dit restaurant een typische toeristenval?
Er stond ook schaal met kleine stukjes walvisvlees, maar daar bleef ik vanaf.
Ik wist niet welke walvissoort ervoor gevangen was, maar walvissen, die laat je beter in de zee zwemmen
24 augustus 2025,
Steven Verhelst
Wolkers en Bomans
Ik werd wakker gehouden door geschreeuw, het leek bijna geblaf. Maar
het waren geen honden, het waren meeuwen. Ze zaten op het dak
naast het open raam van mijn slaapkamer in Bergen. Want 's avonds was
het enorm heet: de slaapkamer lag onder het dak.
Bij meeuwengeschreeuw moet ik aan Jan Wolkers en Godfried
Bomans denken. Beiden verbleven ooit, als literair experiment,
een week op Rottumerplaat. Zeven dagen alleen op een eiland, in een tent. Ze hadden slechts dagelijks even contact met VARA-radiomedewerker Willem Ruis.
Wolkers vond het heerlijk op het eiland, Hij was een echt
natuurmens, vind paling, kookte zeepostelein en redde een klein
zeehondje. Bomans echter werd gek van het geschreeuw van de meeuwen.
Hij doorstond nachtelijke angsten en werd zelfs ziek.
Nu was het de bedoeling dat ik niet gek werd van de meeuwen hier.
Tot overmaat van ramp had de slaapkamer had ook geen
gordijnen, en in Noorwegen werd het al tegen een uur of vier licht.
Gelukkig had ik een oogmasker bij me.
23 augustus 2025,
Steven Verhelst
Grieg
Ik werd achtervolgd door de componist Edvard Grieg.
In Bergen zag ik het zoveelste standbeeld van Grieg, op de
Edvard Griegplaats naast de Edvard Grieghallen met Peer Gyntzaal. En
overal waar ik kwam, leek ik de muziek
In de hal van de Bergkoning te horen.
Bovenstaande foto werd genomen in Oslo, toen mijn paranoia
nog niet begonnen was. Maar mijn achtervolgingswaanzin zou pas compleet
zijn als ik bij terugkomst in België een Grieg standbeeld zou zien.
22 augustus 2025,
Steven Verhelst
Kuitenbijter
De stad Bergen wordt omgeven door een aantal bergen. Klinkt logisch.
Om fit te blijven - want midden oktober wil ik een
marathon lopen - besloot ik naar het uitkijkpunt Floyen te hardlopen.
Dat was 300 meter omhoog in iets meer dan 3 kilometer. Een pittige klim
dus. En dan moest ik ook nog van mijn AirBnB appartement tot de voet
van de berg rennen.
Onderweg haalde ik twee hardlopers in; het ging vlot, en
ik zorgde ervoor dat ik niet te snel ging, om te voorkomen dat ik zou verzuren.
Bijna boven werd de weg nog even versperd door een kudde geiten, maar ik kon er vrij makkelijk voorbij.
Toen stond ik boven; ik genoot even van het uitzicht en
liep toen weer terug naar beneden. Heel snel ging dat niet; want naar
beneden lijkt makkelijker dan gedaan als het zo steil is. Uiteindelijk
werd het een tocht van ruim 10 kilometer, die ik in minder dan een uur
aflegde.
De volgende dag wist ik waar de term kuitenbijter vandaan kwam.
21 augustus 2025,
Steven Verhelst
Het hoogste treinstation in Noorwegen
Van Oslo naar Bergen, dwars door Noorwegen, is ruim 450 km.
De treinreis duurde echter 8 uur.
Het is geen hogesnelheidslijn. Integendeel. De trein
stopte in elk dorp met meer dan honderd inwoners. We reden langs
wouden, langs stortbeken, langs meren.
We kwamen ook door Finse, met 1222 boven zeespiegel het
hoogstgelegen treinstation van Noorwegen. Het officiële
inwoneraantal van Finse-Hallingskeid was, in het jaar 2023, 10 mensen.
Permanente bewoners, wil dat zeggen, want er zijn ook toeristen en
seizoenswerkers.
Ik nam even tijd om een foto te maken. en ging weer zitten
zodra de trein zich in beweging zette. Het zou nog even duren voordat
ik in Bergen aankwam. Maar gelukkig had ik een dik boek bij me.
20 augustus 2025,
Steven Verhelst
Normaal
Ik kwam bovenstaande winkel tegen in de straten van Oslo.
Normal.
Regelmatig ben ik op zoek naar een normale kleding of
normale schoenen. Maar als ik dan ga winkelen, kom ik alleen rare
dingen tegen.
Zou ik hier eens binnenstappen om te vragen of ze een normale broek hebben?
PS: deze winkel bleek dus een keten die voornamelijk verzorgingsproducten en houdbare voeding verkoopt.
18 augustus 2025,
Steven Verhelst
Clear your mind
Op het nachtkastje in mijn hotel in Oslo lag een klein opschrijfblok.
Clear your mind
stond erop. Voor als je 's nachts een briljant idee krijgt voor een
verhaal of een gedicht. Dan moet je het opschrijven, want anders ben je
het de volgende dag vergeten.
Bij opschrijfboekjes moet ik denken aan dichteres Elly de
Waard. Zij droeg altijd een opschrijfboekje en klein pennetje bij zich
om ideeën, als ze ergens buiten wandelde of boodschappen deed,
meteen op te kunnen schrijven. Want de vorm en de precieze woorden zijn
belangrijk.
Tegenwoordig kun je aantekeningen maken op je mobiele
telefoon. Toch nam ik het opschrijfblokje mee, want eer je zo'n app
geopend hebt, waarmee je aantekeningen kunt bewaren, is het idee uit
frustratie al verdwenen.
16 augustus 2025,
Steven Verhelst
Begraafplaats
Ik ging nogmaals hardlopen in Oslo, alweer in het Frognerparken. Na de
beeldentuin nam ik nu een andere weg en kwam door een begraafplaats.
Ik houd wel van begraafplaatsen.Je komt er tot rust; niet alleen als je dood bent,
Memento mori.
Wij zijn sterfelijke wezens. Gelukkig maar. Tot die
conclusie kom je wel, als je ook maar even over onsterfelijkheid
nadenkt. Daarom vind ik het zo raar dat sommige godsdiensten het
eeuwige leven beloven in het hiernamaals. Eeuwig in de zin van altijd -
niet als in honderd jaar.
Ik rende langs de graven. Ooit zou ik ook van deze wereld
verdwijnen.Maar tot die tijd blijf ik graag nog regelmatig een rondje
hardlopen.
14 augustus 2025,
Steven Verhelst
Raar
De wereld is raar en merkwaardig. Zet het nieuws maar eens aan. Of lees een krant - als die nog bestaan tenminste.
Maar je kunt ook het Museum van Paradoxen in Oslo bezoeken.
13 augustus 2025,
Steven Verhelst
Vigelandpark
Ik had mijn hardloopschoenen meegenomen op vakantie. Om mijn fitheid te
bewaren en niet te veel aan te komen van alle ontbijtbuffetten (want
bij een buffet eet je standaard meer dan je zelf thuis zou doen).
In Oslo was mijn eerste training een 15 km loop door het
Frognerparken,
bekend van de beeldentuin Vigelandpark met beelden van de Noorse
kunstenaar Gustav Vigeland. Het bekendste beeld is waarschijnlijk
Sinataggen, dat een driftige kleine jongen voorstelt, stampvoetend, met
een van boosheid vertrokken gezicht.
Als je denkt dat je eigen kinderen vervelend zijn, dan is
de beste oplossing om eens naar een kinderfeestje te gaan. Of naar deze
beeldentuin.
Na een heel korte stop om een foto te maken, ging ik verder met de lange weg die ik nog te gaan had.
11 augustus 2025,
Steven Verhelst
Slaap en ontbijt
Ik had goed geslapen op de ferry naar Oslo, beter dan ik had kunnen
vermoeden. Na een douche begaf ik mij naar het restaurant op het zesde
dek, waar het ontbijt zou worden geserveerd.
Aan het buffet nam ik niet alleen een boterham met kaas,
ik zag ook maatjes in mosterdsaus staan, en schepte een flinke lepel op
mijn tweede boterham.
Zeven jaar geleden, tijdens een vakantie aan het Duitse
deel van de Waddenzee, had ik een slechte ervaring gehad met maatjes.
Ik was toen pas bijna hersteld van een flinke buikloop, veroorzaakt
door mysterieus voedsel op een
pot luck party. Toen ik in het plaatsje Norddeich aankwam, bestelde ik in een restaurant een
Matjesteller. Met
Bratkartoffeln und Speck. De volgende ochtend was mijn buikloop terug, en heb ik de rest van de vakantie rijst, bouillon en witbrood gegeten.
Dit keer zouden de maatjes zich niet wreken, dacht ik.
Goed ontbijten is goed leven. Ik nam nog een glaasje sap
en een kopje thee, haalde daarna mijn rugtas uit de cabine en ging in
de aangroeiende rij staan om het bijna aangemeerde schip te verlaten.
9 augustus 2025,
Steven Verhelst
Ferry
In Kiel nam ik de ferry naar Oslo. Dat is 20 uur varen. De boot vertrok
om 14 uur in Kiel en kwam de volgende dag om 10 uur in Oslo aan. Ik had
een cabine op dek 10.
Twee jaar geleden had ik voor het eerst een slaapboot
genomen, van Marseille naar Corsica. Ik had er geen oog dichtgedaan. Nu
was het de bedoeling dat ik deze nacht beter kon slapen.
Slechter zal moeilijk gaan.
7 augustus 2025,
Steven Verhelst
Geen dode dieren
In de wijk in Kiel waar ik logeerde, stonden de vuilnisbakken buiten.
Op een bak stond:
Keine tote Tiere. Geen dode dieren.
Welke dode dieren zouden er in het verleden zijn ingegooid? Ratten? Honden? Wasberen? Dodo's?
5 augustus 2025,
Steven Verhelst
Schoonmaak
In Kiel verblijf ik in een armetierige buurt. Dat heb je soms als je een appartement via Airbnb boekt.
De voorgevels van de huizen staat vol met grafitti, overal
liggen peuken op straat, en je moet ook uitkijken dat je niet in een
hondendrol trapt, want de hondenbezitters zijn hier blijkbaar te laks
om de uitwerpselen op te ruimen.
Ik was op weg om broodjes te kopen voor het ontbijt. Voor
de supermarkt lagen een tiental daklozen op de straat. Er hingen al
wietdampen in de lucht, en het was nog geen 8 uur 's ochtends.
Met de broodjes in een plastic tasje liep ik weer terug
naar het appartement. Op straat kwam ik een oude stofzuiger tegen. Het
was tijd voor grote schoonmaak in deze buurt.
4 augustus 2025,
Steven Verhelst
Antifa
In sommige regio's van Duitsland neemt het rechts-extremisme de
overhand. U heeft er misschien wel van gehoord. De opkomst van de
politieke partij Alternative für Deutschland (AfD).
Even terzijde: dit gaat trouwens gepaard met een algemene verrechtsing van het politieke klimaat in Europa,
Er zijn echter regio's in Duitsland waar nog links gestemd wordt. Waar men antifascistisch is.
Aan de stickers op een prullenbak bij een bushalte te zien lijkt Kiel zo'n regio.
3 augustus 2025,
Steven Verhelst
Distikstofmonoxide
In de trein van Keulen naar Kiel hoorde ik een raar geluid. Alsof Darth Vader plotseling diep inademde.
Het kwam vanachter de bank waar ik tegenaan keek.
Ik richtte me voorzichtig op. Er zat een man die elke zes,
zeven ademhalingen een flinke teug uit een gascilinder met lachgas
inademde.
Lachgas is N2O. Distikstofmonoxide. Het werd vroeger
gebruikt als pijnstiller bij de tandarts. De term lachgas komt van de
rare grimassen die de patiënten trokken nadat ze genoeg hadden
ingeademd.
Maar lachgas wordt ook als recreatieve drug gebruikt. Op
feesten en festivals heb ik wel vaker mensen ballonnen zien uitdelen,
waaruit andere mensen het gas inademden. Het leidt tot euforie en kan
zelfs hallucinaties bewerkstelligen.
Distikstofmonoxide wordt ook gebruikt in spuitflessen voor
slagroom. Je kunt kleine kanisters kopen om op kleine
slagroomspuiten te schroeven. Dan hoef je geen slagroom meer te kloppen.
Uiteraard wordt dit meestal in de horeca gebruikt.
Naast kleine kanisters, die ongeveer de grootte hebben van een augurk, zijn er ook grotere gasflessen .
Toen ik na vier uur in Kiel uitstapte, zag ik op de
zitting waar de man had gezeten, drie gasflessen liggen ter grootte van
een halve honkbalkuppel.
Food grade N2O stond erop.
Food grade. Veilig voor consumptie. Maar om vier uur lang elke minuut in te ademen?
2 augustus 2025,
Steven Verhelst
Bunzing in een hittegolf
Ik zou in de zomervakantie naar Noorwegen gaan om de
mogelijke hitte in België te ontvluchten. Maar ik reisde begin
juli een hittegolf binnen. Het was voor het eerst in 43 jaar niet zo
warm geweest in Noorwegen.
Nog steeds viel het mee in vergelijking met het zuiden van
Europa. De temperaturen waren 28, 29, misschien een enkele keer 30
graden. Met de zware
backpackers rugtas op mijn rug zweette ik als een paard. En stonk ik als een bunzing.
Gelukkig had ik deo bij me.
1 augustus 2025,
Steven Verhelst
