Vergeten avonturen - 10: cyclocross
Ik woon deze maand tien jaar in België.
Dat is langer dan ik in de Verenigde Staten woonde, langer dan ik in Duitsland woonde.
Een paar dagen nadat ik gearriveerd was in België, was er in mijn
woonplaats Leuven een cyclocross. Ik ging kijken natuurlijk. Ruim een
maand later ging ik met mijn vrouw op een Valentijnsweekend aan de
Belgische kust, met als voorwaarde dat we op de zondag naar de
cyclocross in Middelkerke gingen - de laatste Superprestige wedstrijd
waar Sven Nys reed.
Mathieu van der Poel was er toen ook al bij.
Dit weekend is het WK veldrijden (of cyclocross, zoals ze in
Vlaanderen zeggen) in Hulst. Van der Poel kan er voor de achtste keer
wereldkampioen worden, en gaat dan Erik de Vlaeminck voorbij, die zeven
keer wereldkampioen veldrijden was.
Misschien is het de laatste veldrit die Van der Poel rijdt
- en ik twijfel nog steeds of ik morgen in Hulst zal gaan kijken.
Deze maand heb ik alleen geschreven over avonturen die ik in het
verleden meemaakte. Vanaf volgende maand bericht ik weer over nieuwe
belevenissen.
31 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 9: Tin gieten
Afgelopen oudejaarsavond haalden wij een set met metalen lepels en
kleine bolletjes tin tevoorschijn - dat is traditie (in Duitsland
geloof ik) om gesmolten tin in een glas water te gooien en naar
aanleiding van het figuur dat het vormt, de voorspoed van het komende
jaar te voorspellen.
Ik moest aan Lei de Tinnengieter denken, een personage uit
de jeugdserie De legende van de bokkenrijders. Hij kende het geheim van
koningswater en hoe dat metalen kon laten wegsmelten. Ook ik gebruikte
vroeger wel eens koningswater, in het laboratorium, om vuile
glasfilters schoon te maken.
Mijn tinnen figuur leek het meeste op een krab.
Een krab kwam niet voor op de lijst met figuurtjes en hun
betekenis, die bij de set met tin en lepels was meegeleverd.
Een krab loopt zijwaarts en zit in een pantser.
Zou ik dit jaar niet meer voorwaarts gaan, en ook niet uit
mijn pantser komen? Of betekende het juist dat ik mijn problemen zou
kraken als met de scharen van een krab?
28 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 8: Sportcentrum Bart Swings
Vorig voorjaar, op een fietstocht rond Leuven, kwam ik toevallig langs
het Sportcentrum Bart Swings. Het ligt in de gemeente Herent, dat tegen
Leuven aan ligt.
Bij Bart Swings moet ik ook altijd even denken aan Bart
Veldkamp. De Haagse schaatser was vroeger een tijdje trainer van
Swings. Veldskamp was, samen met Ben van der Burg, een van mijn
favoriete schaatsers van begin jaren 1990 - mede doordat zij, voor of
na de wedstrijd, bij de microfoon er niet voor schroomden om
overmoedige of emotionele uitspraken te doen.
Nog ruim twee weken, dan beginnen de Olympische
Winterspelen in Milaan. Er is al veel te doen geweest rond de
selectiewedstrijden op het inmiddels bijna beruchte Olympisch
kwalificatietoernooi. Voor uitspraken vol zelfvertrouwen en branie is
er bij de mannen op het moment geen plaats, want de hoop op gouden
medailles is laag.
Veldkamp ging meestal vol weg, op een schema van zijn
persoonlijk record. Tijdens de Olympische spelen van 1994 was hij na
zijn race zo teleurgesteld over zijn tijd, dat hij de schaatshal
Vikingskipet verliet. De medaille-uitreiking moest daardoor uitgesteld
worden, want wat bleek - Veldkamp had toch nog brons gewonnen, achter
een magistrale Johann Olaf Koss en zilveren medaille-winnaar Kjell
Storelid - beide uit Noorwegen. In hardloopschoenen jogde hij terug
naar de hal - ik heb het beeld nog op mijn netvlies.
Daar dacht ik even aan, toen in Herent langs de sporthal
Bart Swings reed, en snel vervolgde ik mijn weg over de geasfalteerde
fietspaden.
23 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 7: Gorgelrijmen
Toen ik op 23 november vorig jaar van het mortuarium van het
Erasmus Medisch Centrum kwam, waar ik een eerste afscheid nam van mijn
moeder die een paar uur eerder was overleden, en terugliep naar het
centraal station van Rotterdam, zag ik het straatbordje Mathenesserlaan.
Ik moest meteen denken aan de lmno-pelikaan uit het gedicht van Cees Buddingh.
De lmno-pelikaan
Woont in de Mathenesserlaan
Samen met de efghi-ëna
Waakt hij daar over het Weena
Iedereen weet dat hij daar waakt
Zelfs al vriest het dat het kraakt
Slechts een kleine rififitis
Zegt dat hij er wel 'ns niet is.
Ooit, op de middelbare school, schreef ik ter
navolging mijn eigen gorgelrijm. Origineel was het natuurlijk niet,
maar het was leuk te doen. Ik las het samen met twee andere gedichten
voor, in een volle aula tijdens een poëzie-avond op de middelbare
school. Ik was zenuwachtig, want ik had nog nooit voor zoveel
mensen gestaan.
Later heb ik wel vaker voorgelezen. Op
literatuurfestivals, op Lowlands, op de VPRO-radio. Maar zo zenuwachtig
als toen op school, was ik nooit meer.
19 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 6: telefooncel
Toen ik vorig jaar maart in Londen was, zag ik bovenstaande
telefooncellen. Mooi rood, goed in het oog springend in het straatbeeld.
Wie heeft er tegenwoordig nog een telefooncel nodig?
Alles lijkt overbodig te worden - papieren kranten,
telefooncellen, televisieprogramma's, en uiteindelijk wijzelf. Het
enige wat nodig blijft, is toiletpapier.
16 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 5: dode kerstbomen
Toen ik gisteren om 6 uur ging hardlopen, lagen
er kerstbomen op de straat. Die dag zou de stad alle oude kerstbomen
ophalen. Die gaan in de houtversnipperaar en komen waarschijnlijk in
die vorm op de composthoop van de stad.
Ik dacht aan de titel van het verhaal
My beerdrunk soul is sadder than all the dead Christmastrees of the world. Het is de titel van een fictief verhaal van hoofdpersoon Henry Chinaski uit het boek Factotum van Charles Bukowski.
Hoe vaak was ik dronken afgelopen jaar? Ik weet het niet.
Nu ben ik aan het trainen voor een 10 km en halve marathon en drink ik
geen druppel.
Kerstbomen werden traditioneel in Nederland verbrand op oudejaarsavond.
Ik weet nog dat ik zelf, toen ik een jaar of tien was, met mijn vader onze kerstboom,
en die van mijn opa en oma erbij, op een namiddag in de hens stak, met
hulp van een paar oude kranten, die we tussen de takken hadden
gestoken. We stonden op een grasveldje waar jaren later een hotel werd
gebouwd. De vlammen waren in het zonlicht nauwelijks te zien.
Op een parkeerterrein tegenover ons huis verzamelden
jongelui in de dagen voor oudejaarsavond tientallen - misschien wel
honderden kerstbomen uit de hele buurt. In de nachten ervoor waakten ze
bij de stapel, om te voorkomen dat jongeren uit andere buurten de
kerstbomen kwamen stelen. De stapel was metershoog, maar ik herinner me
niet meer hoe hoog de vlammen waren, toen de bomen eenmaal werden
aangestoken.
Nu heb ik een kunstboom, die nooit doodgaat. En mijn ziel blijft hopelijk ook in goede conditie.
13 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 4: spijkerpoepen
Mijn zoon hield zijn kinderfeestje, en terwijl de kinderen speelden, dacht ik aan kinderfeestjes van vroeger.
Ik werd zelden uitgenodigd, want ik gaf zelf zelden een
feestje. Ik schaamde mij voor thuis. Alleen één vriendje
kwam langs. Dan gingen we zwemmen, of tafelvoetballen.
Er schoot mij toch een herinnering te binnen. Ik werd zes
of zeven jaar, en er waren vier kinderen langsgekomen. We speelden in
de tuin en aten pannenkoeken - toen nog zonder tussen-n geschreven.
Daarna gingen we koekhappen en 'spijkerpoepen'. Ieder kreeg met een
koord een spijker omgebonden. Die hing langs je rug tussen je benen.
Wie hem als eerste in een bierflesje kon laten zakken, had
gewonnen.
Wie er won, weet ik niet meer.
Pas tegen het eind van de middelbare school werd ik weer
op feestjes uitgenodigd. Daar kwam het niet tot spijkerpoepen, maar
werd er gewoon muziek geluisterd en bier gedronken, en af en toe een
sigaret opgestoken.
11 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 3: jezelf zijn
Jezelf zijn - maar wie ben je? En in welke mate ben je je omgeving?
Je moet op zoek naar jezelf. Maar waar?
In boeken, in de natuur, in het museum.
10 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 2: asbak
Al jaren mag je in restaurants, cafés, winkels,
overheidsgebouwen en museums - overal dus eigenlijk - binnen niet meer
roken. Des te groter was mijn verbazing toen ik vorig jaar maart, in
een museum in Gent, bij de herentoiletten een asbak bij elk urinoir zag
hangen. Alsof je vroeger niet, tijdens het pissen, even je peuk in
de mondhoek kon laten bengelen.
Ik had geen sigaret. In mijn hele leven heb ik misschien
twee pakjes gerookt, en dat is waarschijnlijk nog ruim ingeschat.
Ooit kocht ik stiekem een pakje bij de sigarettenautomaat
op mijn tennisvereniging. Jaren later zaten er nog steeds sigaretten
in. Toen ik er nog eens eentje wilde aansteken, brak de sigaret in twee
stukken en waaierde de tabak als uitgedroogde kruimels op de grond.
8 januari 2026,
Steven Verhelst
Vergeten avonturen - 1: klokken
In 2025 kwam ik vele dingen tegen waarover ik hier (nog) niet heb geschreven.
Ik kwam vandaag deze foto tegen van een klok.
Toevallig heb ik net de roman
Een heilige van de horlogerie
gelezen, van W.F. Hermans. Dat gaat over een filosoof die als
klokkenopwinder in een kasteel tewerk wordt gesteld. Bezoekers komen er
nauwelijks.
Maar ik zal verder niet te veel over deze roman verklappen.
Ikzelf kwam deze klok tegen in een museum voor psychiatrie
in Gent. Hij leek op de klok die vroeger bij ons thuis aan de muur
hing. Die moest wekelijks worden opgewonden met een sleutel. Ook moest
je uitkijken bij het verdraaien van de grote wijzer, anders raakte hij
van slag - net zoals beschreven in het boek van Hermans.
Wat er met die klok is gebeurd, weet ik niet.
Waarschijnlijk is het er niet goed mee afgelopen, net zoals met de
hoofdpersonen uit de romans van Hermans.
Maar, zo zei Hermans, dat komt omdat het leven zelf niet goed afloopt.
5 januari 2026,
Steven Verhelst
Een nieuw jaar met nieuwe kansen. Hier nog kort een selectie van blogs uit
2025..
1 januari 2026,
Steven Verhelst
