Ozzy
Vorige week overleed Ozzy Osbourne, vandaag werd hij begraven.
Het was aan het eind van de middelbare school, geloof ik,
toen ik uit de stadsbibliotheek van Vlaardingen een CD uitleende van
Ozzy Osbourne.
Diary of a Madman.
Ik wilde iets
bad ass hebben.
Iets duivels.
En zo klonk het ook toen ik de CD in mijn stereotoren stak en de muziek begon te spelen.
Ik voelde iets tintelen in mijn bloed.
Iets onheilspellends, iets spannends, iets magisch.
Het was het begin van mijn interesse in heavy metal muziek, en dat is nooit meer weggegaan.
Waar ik naar luister? Slayer, Amon Amarth, Slipknot, Dimmu
Borgir, Children of Bodom, Anvil, Metallica, Rammstein, Cradle of
Filth, Judas Priest, Iron Maiden, Trivium. Maar altijd kom ik weer
terug bij Black Sabbath en Ozzy.
30 juli 2025,
Steven Verhelst
Gedenkwaardig
Gisteren heb ik de laatste etappe van de Tour de France nog thuis op mijn eigen bank kunnen kijken.
Voor de gele trui was het misschien geen spannende Tour.
Na een paar bergetappes zat Pogacar stevig in het geel. Toch werd het
een interessante Tour, door rittenkapers met lef. Zoals Matthieu
van der Poel en Thymen Arensman. En zoals Wout Van Aert in de laatste
rit naar Parijs.
De aankomst in Parijs werd geen klassieke massasprint
omdat de renners drie maal over Montmartre moesten. In de laatste
doorkomst wist Van Aert in een ultiem gevecht Pogacar achter zich te
laten. Eenmaal boven kon hij zijn kleine marge in de afdaling naar de
finish verder uitbouwen. Een staaltje van krachtpatserij en tactiek, en
een verdiende winnaar op de Champs d'Elysee.
28 juli 2025,
Steven Verhelst
Therapy?
Gisteren kwam ik in de late namiddag terug aan in Leuven. In plaats van
vermoeid uit te rusten ging ik direct naar het concert van de rockband
Therapy? Zij speelden op het
Groot Verlof in het kader van
Beleuvenisseneen gratis concert in Leuven.
Het was midden jaren 90 een van mijn favoriete grungerock
bands, samen met Alice in Chains and Smashing Pumpkins. Vijftien jaar
geleden ben ik voor het laatst naar een concert van hen geweest, in
München. Nu zag ik ze weer.
Ik stond vooraan en begaf me in de moshpit. Die was -
gezien het aantal veertigers - redelijk rustig in vergelijking met de
moshpits waar ik vroeger wel in heb gestaan.
Het voelde alsof ik weer zeventien jaar was, in mijn hoofd schreeuwend tegen de wereld.
26 juli 2025,
Steven Verhelst
Terug
En toen was ik weer terug, bijna drie weken later, na een mooie en
vermoeiende reis. Nog net op tijd om de laatste etappes van de Tour de
France op mijn eigen bank te kunnen kijken.
Over mijn avonturen op reis zal ik de komende weken proberen te berichten.
25 juli 2025,
Steven Verhelst
Unplugged
Ik ga unplugged.
Weg zonder laptop.
Met een reusachtige backpack. Gevuld met kleding. En een paar boeken.
Ik ga naar Noorwegen.
Net zo onvoorbereid als Alfred Issendorf uit Nooit meer slapen van W.F. Hermans.
Niet met het vliegtuig, maar met de trein.
Toedeloe
5 juli 2025,
Steven Verhelst
Die schitterende...
Morgen begint-ie.
Maar of het spannend wordt?
Misschien wordt het een editie zoals tijdens het tijdperk
van Miguel Indurain. De vraag was niet wie er zou winnen, alleen met
hoeveel tijdsverschil.
Dit is de tijd van Tadej Pogacar.
4 juli 2025,
Steven Verhelst
Illegaal
Kan een mens illegaal zijn?
Is er iemand illegaal op deze planeet?
Waarom is het land waar wij wonen 'ons land'?
Duizenden jaren geleden kwamen er een aantal zwervende
mensen bij deze lage landen aan. Ze gingen zitten en toen zeiden ze:
"Tjja, dit land, dat is nu van ons."
2 juli 2025,
Steven Verhelst
Asfaltwind
Er gaat een hittegolf over Europa. Ook over de lage landen.
Er is al sprake van het heetste begin van juli sinds het registeren van het weer.
Misschien wordt het zelfs droger dan 1976, het jaar waarin
ik geboren werd. Toen stonden er oproepen in de krant of mensen emmers
water bij bomen in de straat wilden gooien.
Nu is kraanwater een schaars goed geworden vanwege de lage waterstanden.
In steden is het nog erger dan op het platteland. Door de
bebouwing en het gebrek aan groen is het er vele graden warmer.
Toen ik vandaag van werk terugfietste naar huis, leek het alsof er een woestijnwind me tegemoet waaide.
Maar het was geen woestijdwind.
Het was een asfaltwind.
1 juli 2025,
Steven Verhelst
