Offline
De komende tijd ben ik offline - even geen beschikking over mijn
laptop. Maar geen nood, eventuele merkwaardige verhalen houdt u nog te
goed.
23 juli 2026,
Steven Verhelst
Feestdag
Vandaag, op 21 juli, is het de Belgische nationale feestdag. Dat was de
dag dat de eerste Belgische koning, Leopold I, de eed aflegde (in
1831). Maar het is niet te vergelijken met Koningsdag in Nederland,
waarin zowat alle burgers in Oranje kleding de straat op gaan naar
muziekfestivals, sportevenementen of rommermarkten.
Ikzelf liep een 5 km lange stratenloop in Tremelo. Vanwege
mijn knieblessure eerder dit jaar, was het mijn eerste
loopwedstrijd van het jaar. En zo werd het voor mij persoonlijk ook een
kleine feestdag.
21 juli 2026,
Steven Verhelst
Ondersteboven
Mijn kinderen waren met hun ooms de Efteling in, en ik mocht niet mee. Want zonder ouder mag er natuurlijk veel meer.
.Ik beraadde mij wat te doen. Als kind was ik af en toe
naar de Efteling geweest - een keer met school, een paar keer met mijn
ouders. Op een keer waren mijn moeder en mijn broer bij de eerste
attractie van de dag - de Piranha - tot de onderbroek aan nat geworden,
dat wij daarna bij mijn weten nooit meer zijn teruggekeerd. Alleszins
niet naar de Piranha.
In een impuls besloot ik ook naar binnen te gaan - uit een mengeling van nostalgie en avonturendrang.
Als eerste ging ik in de Fata Morgana, want dat is niet
ver van de ingang. Een karikatuur van de wereld in het oosten. Het
bootje trok door een aantal verschillende kamers, en op een gegeven
moment ging er een hek met scherpe punten tergend langzaam naar
beneden, in contrast met het razendsnel vallen uit mijn herinnering.
Daarna ging ik door naar de Python, de klassieke achtbaan, waar ik nog
nooit in gereden had, want mijn familie was bang van achtbanen - zeker
diegene die over de kop gaan. Mijn achtbaan-ontmaagding had ik
dus pas op ruim dertigjarige leeftijd, in
Great America nabij San Jose, Californië.
Vandaag ging ik drie keer in de Python, een keer in
Joris & de Draak, en een keer in de Vogelrok (een achtbaan in het
donker). Het voordeel was dat ik in mijn eentje was, en de
single rider rijen veel korter waren dan de gewone wachtrij.
Na het middageten begaf ik mij naar het sprookjesbos, en
luisterde hier en daar naar de sprookjes die via verborgen luidsprekers
werden afgespeeld. Want ik had genoeg adrenaline-injecties gekregen.
20 juli 2026,
Steven Verhelst
Loevestein
Ik was een weekend in Nederland en ging naar slot Loevestein. Ten tijde
van de tachtigjarige oorlog was het een staatsgevangenis, waar
schrijver, dichter en rechtsgeleerde Hugo de Groot werd opgesloten, met
het beroemde verhaal van de ontsnapping in een boekenkist.
Voor kinderen waren er ridderspelen en demonstraties van
hoe er vroeger kleding werd gemaakt. Wol kammen en spinnen (met de
hand, want een spinnenwiel bestond nog niet), weven. Ongelooflijk wat
een enorme hoeveelheid werk er in kleding ging zitten. Geen wonder dat
men kleding zo goed mogelijk repareerde of doorgaf aan anderen.
Tegenwoordig wordt er veel te veel weggegooid, omdat massaproductie
kleding tot een goedkoop - veel te goedkoop - product gemaakt heeft.
Met het milieu en de mensen in kledingfabrieken als slachtoffers.
Bij de tentoonstellingsroute door Loevestein nam ik nog even
plaats in een boekenkist. Daarna reed ik naar een hotel in Kaatsheuvel,
waar andere avonturen te wachten stonden.
18 juli 2026,
Steven Verhelst
19
Vandaag is het 19 jaar geleden dat deze blogsite werd geopend. Van rare
observaties in de Verenigde Staten, Duitsland en België, tot
spannende, emotionele of saaie belevenissen. Meest saai waarschijnlijk,
want het lijkt wel alsof ik steeds minder meemaak al naar gelang ik
ouder word. Welliicht een voorbode van het grote niets dat mij later te
wachten staat.
14 juli 2026,
Steven Verhelst
Voeding
Ik ben tegen extreme diëten - zeker als ze beweren een ziekte te
kunnen bestrijden. Maar uiteraard ben ik wel voorstander van gezonde
voeding. Veel groente en fruit, weinig vet, weinig suiker, weinig
bewerkte producten, volkoren brood, weinig zout (want dat krijg je toch
wel binnen).
Als kind at ik elke dag hagelslag op brood, ik kreeg ook
een chocoladereep mee met mijn lunchpakket, en als ik thuiskwam van
school, haalde ik nog een Snickers of Mars uit de keuken.
Toch bleef ik mager omdat ik een paar keer per week ging
hardlopen, twee keer per week zwom en ook nog een paar keer tenniste.
Ik had geen elektrische fatbike, maar wandelde naar school, naar de
bibliotheek, naar mijn opa en oma.
Mijn snoeperij van vroeger is voorbij. Ik eet zelden
iets zoets bij het ontbijt, en de eerste maanden van het jaar mijd ik
alle toegevoegde suikers - geen koekjes, snoepjes, taart of chocolade.
En dan merk ik dat ik er de rest van het jaar ook weinig trek in heb.
Nog steeds doe ik veel aan sport - voornamelijk hardlopen.
En ik ben - een paar onsjes buikspek daargelaten - nog steeds mager.
11 juli 2026,
Steven Verhelst
Moerman
Zondag at ik met mijn familie een pannenkoek in Landgoed Hoogstad. Het
wordt ook wel het Moermanhuis genoemd, omdat de omstreden dokter C
Moerman er werd geboren en stierf. Deze dokter is bekend geworden door
het door hem ontwikkelde Moermandieet. Hij beweerde dat het kanker zou
genezen, maar er was geen enkel wetenschappelijk bewijs voor. Eigenlijk
was het dus gewoon een kwakzalver.
De belangrijkste behandelingsmethoden tegen kanker zijn:
chirurgische verwijdering, bestraling en chemotherapie. En ik verwacht
niet dat dat snel zal veranderen.
9 juli 2026,
Steven Verhelst
Geen verjaardag
Vandaag zou mijn moeder jarig geweest zijn - als ze vorig jaar op 23 november niet zou zijn overleden na een val met haar fiets.
Gisteren was ik bij haar graf.
De gedenksteen staat er weer.
MIjn opa en oma liggen ook in het familiegraf. En de vader en moeder van mijn opa. Of wat er van hen over is.
Wat blijft?
Dagboeken, fotoalbums, herinneringen in het hoofd van anderen. Maar wat als die anderen ook sterven?
Onlangs keek ik de Nederlandse film
Drie dagen vis.
De vader van de hoofdpersoon zei dat we allemaal denken dat we heel wat
voorstellen, maar dat er na je dood maar verdomd weinig van je
overblijft.
En zo is het natuurlijk ook. Leef je leven nu. Want later is te laat.
6 juli 2026,
Steven Verhelst
Die schiiiiiterende Tour de France
Na alle treurnis van het voetbal gaat hij gelukkig morgen weer
beginnen: die schitterende Tour de France. Ik hoop op een spannend
gevecht tussen Pogacar en Vingegaard, en kan Evenepoel zich ook nog in
de strijd mengen?
In de eerste week komen de Pyrreneeën al aan bod,
maar het venijn zit aan het eind, want op de voorlaatste dagen moeten
de renners twee keer de Alpe d'Huez op. Wie kraakt er en wie komt er
als eerste boven?
3 juli 2026,
Steven Verhelst
Witloofmuseum
In Vlaanderen heet witlof witloof. Het is de op drie na meest gegeten
groente, na tomaat, wortel en ajuin (ui), maar nog voor sla en
broccoli. De Vlaming is gek op witloof.
Vorige week ging ik naar het witloofmuseum in Kampenhout, op (race)fiets-afstand van Leuven.
Ik had geen flauw benul hoe witloof wordt gekweekt, en dat
blijkt dus veel arbeidsintensiever dan ik dacht. Daar denk ik volgende
keer maar eens aan als ik een witloofblaadje knabbel.
1 juli 2026,
Steven Verhelst
