Knieblessure
Het is nu meer dan een maand geleden dat ik met hardlopen ben gevallen.
Na een paar dagen rust, ging het wel, en begon ik langzaam weer te
trainen. Maar na een duurloop van bijna 20 km, nu zowat drie weten
terug, begon mijn linkerknie pijn te doen. Vijf dagen rust hielp niet.
Vijd dagen ibuprofen leek wel te helpen, maar toen ik daarna ging
joggen, voelde ik na 300 meter mijn knie al weer.
Mijn hardloopvoorjaar is voorgoed naar de vaantjes.
Volgens mijn arts moet ik naar mijn lichaam luisteren. Maar waarom luistert mijn lichaam niet naar mij?
27 maart 2026,
Steven Verhelst
Oververhit
Vorige week heb ik magnolia's al in volle bloei gezien, en in delen van de Verenigde Staten was het al veertig graden.
Wetenschappers hebben ontdekt dat de aarde de warmte van
de zon steeds beter vasthoudt. Hoe dat komt, weet men nog niet precies,
maar het is slecht nieuws. En hoewel wij er op het land al veel merken
van de opwarming van de aarde, nemen de oceanen het grootste deel van
de warmte en van de uitgestoten CO2 op.
De aarde raakt oververhit, en wie weet zelfs onleefbaar.
24 maart 2026,
Steven Verhelst
Tien jaar
Ik woonde pas een paar maanden in België toen er twee bomaanslagen
op luchthaven Zaventem en in de metro van Brussel plaatsvonden.
Vandaag is het precies tien jaar geleden. Er
worden herdenkingen georganiseerd op verschillende plaatsen in
België.
Is het Islam-extremisme de afgelopen jaren minder
geworden? Ik heb geen idee. Maar ik ben bang dat de recente aanvallen
op Iran het extremisme alleen maar voeden en uiteindelijk nieuwe
aanslagen in Europa en Amerika ten gevolge hebben.
22 maart 2026,
Steven Verhelst
Lente
De lente begint met de koers Milaan-San Remo. De ontknoping is
onverwacht, want favorieten Pogacar en Van der Poel vallen beide. Maar
het resultaat is wel als verwacht, want Pogacar weet alsnog te winnen.
Chapeau!
21 maart 2026,
Steven Verhelst
De nostalgie van pindakaas
Als de pot pindakaas leeg is, denk ik altijd even aan de
pindakaasreclame die ik als kind op een cassettebandje had opgenomen.
Mijn zus had net een cassetterecorder gekregen en daar moest gebruik
van gemaakt worden.
Wie gebruikt er tegenwoordig nog cassettebandjes?
Ergens boven op zolder moet ik nog een doos hebben met een
aantal bandjes, waarop ik dingen van de radio had opgenomen.
Je moeste alert klaarzitten om de record knop in te
drukken als je favoriete nummer op de radio kwam. Als je een nummer van
begin tot eind kon opnemen - dan volgde een kort geluksmoment.
Waar blijven de geluksmomenten in de tijd van de smartphone waarin alles on demand opgeroepen kan worden?
19 maart 2026,
Steven Verhelst
Telefoon
.Vorige week was het 150 geleden dat de telefoon werd uitgevonden.
Er is veel veranderd, vooral in de laatste 20 jaar. Thuis gebruik ik de vaste lijn eigenlijk nooit meer.
Toen ik kind was, hadden wij thuis nog zo'n grijze PTT
telefoon. Model T65 geloof ik. Met zo'n draaischijf - waarbij het
vooral bij telefoonnummers met hoge cijfers lang duurde voordat je het
nummer had gedraaid.
Mijn grootouders hadden al een telefoon met druktoetsen, maar wij liepen wat achter met technologie.
Een vriendje met wie ik regelmatig tennis speelde, had
zelfs geen telefoon. En dan bedoel ik niet een gsm, maar een vaste lijn
thuis. Hij moest naar een telefooncel om iemand op te bellen.
In die tijd - we praten midden jaren 80 van de vorige eeuw
- kon je niet op het laatste moment afzeggen. Je maakte geen gewone
afspraak, je maakte een goede afspraak. Als je volgende week dinsdag om
4 uur 's middags zou gaan tennissen, dan was je er ook op dinsdag om
stipt 4 uur.
Ik speel al zeker 25 jaar geen tennis meer, en afspraken kom ik ook niet altijd na. In het Latijn zou men zeggen:
O tempora, o mores!
16 maart 2026,
Steven Verhelst
Vrijdag de dertiende
.Vorige maand was er een vrijdag de dertiende, en deze maand weer.
Ik herinner me nog een jaar van de lagere school. Ook toen
gebeurde dat. Ik weet nog dat ik me afvroeg of dat vaker voorkomt, of
dat het een zeldzaam geval is.
Uiteraarrd moet het vaker gebeuren, gemiddeld waarschijnlijk elke zeven jaar, want er zijn zeven dagen in de week.
Pech had ik niet vandaag - wel deze maand. Want na mijn
val op mijn knie, blijkt de impact van de val het kraakbeen in mijn
knie toch iets beschadigd te hebben, met een lichte ontsteking tot
gevolg. Ik zal nog iets langer rust moeten nemen.
13 maart 2026,
Steven Verhelst
Boekenweek
De boekenweek 2026 is begonnen, en het thema is
mijn generatie.
Blijkbaar lezen jongeren steeds minder.
Tegen mijn studenten zeg ik wel eens: lezen is joggen voor het brein.
Schrijfster van het boekenweekessay Doortje Smithuijsen zei: wie niet leest, saboteert zichzelf.
Zelf heb ik dit jaar al negen boeken gelezen (waaronder
twee dichtbundels). Van sabotage is voorlopig nog geen sprake.
12 maart 2026,
Steven Verhelst
Bekämpfung akuter Unterhopfung
Vorige week was ik voor een conferentie-diner bij brouwerij Dampfe in staddeel Borbeck in Essen.
Buiten hing een bord:
Institut zur Bekämpfung akuter Unterhopfung.
Ik bestelde een Erdinger alkoholvrij, een lekker Duits
witbier. Veel hop zit er niet in witbier, en in dit witbier ook
nauwelijks alcohol.
Ooit kwam ik hier eerder, een jaar of vijftien geleden.
Toen had ik dit bord niet gezien. Misschien hing het er toen nog niet,
of misschien had ik mij toen
überhopft?
10 maart 2026,
Steven Verhelst
Barrièrevrij
In mijn hotel in Essen was op een of andere manier een
barrièrevrije kamer voor mij gereserveerd. Er waren geen
drempels, de kamer was breed, er was veel plaats, er was een douche
waarin een je makkelijk een rolstoel kon parkeren, en naast het toilet
was er een trekkoord in geval van nood.
Er was gelukkig geen noodgeval, en ik kon zonder hulp van het toilet opstaan en mijzelf naar het ontbijt begeven.
Ik heb geen barrièrevrij leven nodig.
6 maart 2026,
Steven Verhelst
Essen Stadtwald
Ik was tien voor zes in de ochtend en ik ging op hardloopronde door
Essen. Ik kwam langs de fitnesszaal waar ik met mijn vrouw regelmatig
circuittraining deed, langs de drankenhandel waar we bier kochten,
langs het cafeetje, waar ik ooit de doktoraatsthesis van een van mijn
promovendi heb laten liggen (en die ik na terugkeer gelukkig nog
terugvond), en langs mijn oude huis nabij Essen Stadtwald.
Ik woonde boven een bakkerij. Het was half zeven 's
ochtends en de geur van versgebakken Duits brood hing al in de lucht.
Als ik iets mis in België, is het wel het Duitse
brood. Misschien moest ik bij terugkeer naar Leuven mijn koffer
met kleding maar leeggooien en deze helemaal vullen met brood.
5 maart 2026,
Steven Verhelst
Essen Hbf
Ik ga naar een symposium in Essen, Duitsland. In 2014 en 2015 heb ik
daar bijna 2 jaar gewoond. In een leuke uithoek van Essen. Nu verbleef
ik in een hotel dat letterlijk op het Hauptbahnhof is. Mijn hotelkamer
ziet uit over het spoor. Gelukkig is het op de achtste verdieping,
zodat ik van getril en gedreun van de treinen hopelijk geen last heb.
4 maart 2026,
Steven Verhelst
Vallen en opstaan
Een paar dagen geleden ben ik tijdens hardlopen gevallen. Het was nog
donker. Ik struikelde over een stoepje of over een losliggende
straattegel. Ik probeerde me met een paar lange stappen nog in
evenwicht te houden, maar ik merkte al dat dat niet meer zou lukken.
Korte tijd later smakte ik met knieën, handen, borst en kin op de
stenen van de stoep.
Heel even bleef ik halfverdoofd liggen.
Bij de bushalte stonden twee mensen, maar die bewogen zich niet.
Ik krabbelde op. Mijn linkerknie bloedde, mijn handen bloedden, en van mijn kin kwamen ook bloeddruppels.
Thuis maakte ik de wonden schoon en plakte er pleisters op.
Het was bijna 20 jaar geleden dat ik voor het laatst was
gevallen met hardlopen.Toen woonde ik nog in Californië.
Sindsdien is er veel gebeurd. Vandaag ben ik ook al negen jaar vader. Ook dat gaat soms met vallen en opstaan.
Op de fiets naar het werk voelde ik gelukkig weinig van
mijn knie. Een paar dagen rust en dan weer trainen, nam ik mij voor.
Want een val belemmert mij niet om door te gaan. Met trainen. Met
leven.
1 maart 2026,
Steven Verhelst
