Studentenverveling
Vorige week is het academisch jaar aan de KU Leuven weer begonnen. Mijn eerste lessen zijn achter de rug. En dat was leuk.
Onlangs was ik op de wetenschapscampus van de KU Leuven.
Daar zat ik in bovenstaande collegebank. Wat de studenten daar
onderwezen krijgen, weet ik niet, maar heel boeiend moet het niet
geweest zijn.
Toen ik student was, schreven we niet op de banken. Maar
soms speelden we kaart, wanneer ons potje klaverjassen in de pauze
tussen de colleges door nog niet was afgelopen.
29 september 2025,
Steven Verhelst
Invasieve exoten - 3: bamboemijt
De bamboeplanten in onze tuin zijn geïnfecteerd met mijten;
minuscule spinnetjes die de bladeren leegzuigen. Ook dit is een
invesieve exoot, al ben ik niet helemaal zeker.
Natuurlijk is de bamboe zelf niet een plant die hier van
nature voorkomt. Beter vervangen we ze door wat inheemse grassoorten.
25 september 2025,
Steven Verhelst
Invasieve exoten - 2: de Aziatische horenaar
Toen ik dit weekend langs de enorme
begroeiing van de Japanse duizendknoop liep, zag ik op een van de
bloesems een Aziatische horenaar. Twee invasieve exoten bij elkaar.
Dit jaar heb ik al meer Aziatische horenaars gezien dan in
alle jaren ervoor. Misschien omdat ik ze nu goed weet te herkennen,
maar waarschijnlijk omdat ze zich exponentieel vermeerderen.
Kunnen we de invasieve exoten nog kwijtraken? Zo ja, hoe? En zo nee, wat dan?
23 september 2025,
Steven Verhelst
Invasieve exoten
Naast het fietspad waarover ik naar het station Leuven fiets, groeit de
Japanse duizendknoop. Het is een invasieve exoot, die diep wortelt en
stevige wortelstokken heeft. Hij verdringt inheemse soorten, woekert en
groeit zelfs onder tuinmuren door.
De plant is ooit halverwege de 19e eeuw naar Europa
gehaald door botanicus Philipp Franz von Siebold. Dat was misschien
leuk voor de wetenschap, maar nu zitten we er maar mee. Het uitroeien
is zeer moeilijk, want als er maar 1 cm van een wortelstok ergens
achterblijft, kan de plant gewoon weer gaan groeien.
In Leuven willen ze blijkbaar de verspreiding van de Japanse duizendknoop aanpakken. Maar of dat ook gaat lukken?
20 september 2025,
Steven Verhelst
Pamperen
Toen ik ging studeren, was er een eerstejaars weekend door de
studievereniging Chemisch Dispuut Leiden, en verder begon je gewoon met
studeren. Je kwam naar de colleges, je kwam naar de praktica, en verder
geen gezeur.
Tegenwoordig organiseert men aan de KU Leuven zogenaamde
Startersdagen, waarbij studenten ellenlange voorlichting krijgen over
van alles en nog wat. Om maar te voorkomen dat ze een beetje nerveus
aan hun studie beginnen. Maar ik vraag me af of die nervositeit niet
eerder aangepraat is.
Op de middelbare school schijnen leerlingen steeds
eigenstandiger te moeten leren - al weet ik niet of dat in
België ook het geval is. Aan de universiteit worden de studenten
eerder gepamperd. Dat staat de zelfstandigheid en zelfverzekerdheid in
de weg, en ik hoor wel van professoren dat masterstudenten, eenmaal in
het laboratorium, nog bijna niets kunnen. En dat zou dus anders moeten.
17 september 2025,
Steven Verhelst
Schoenenafscheid
Ik had mijn oude Asics Gel Kayano meegenomen naar Polen en er was geen plaats in mijn bagage om ze mee terug te nemen.
Ze waren bijna versleten, maar toch viel het mij zwaar om ze in de prullenbak van de hotelkamer achter te laten.
Op deze schoenen liep ik mijn eerste halve marathon, in
2019. Deze schoenen lieten mij op de 10 km voor het eerst onder de 45
minuten lopen op de 10 km, in 2021. Nu ben ik al weer twee paar
schoenen verder, maar mijn bordeauxrode Asics heb ik altijd gehouden,
om heel af en toe nog eens op te lopen, als het hard regende, of gewoon
uit nostalgie.
14 september 2025,
Steven Verhelst
Hardlopen en slaapgebrek
Ik
moest om .6 uur 's ochtends het vliegtuig halen vanaf de luchthaven van
Wroclaw. Een taxi kwam mij om kwart voor twee 's nachts al halen bij
mijn hotel in Szklarska Poreba, want het was ongeveer 2 uur rijden.
Het banket en het feest ter afsluiting van de conferentie
was om half twee 's nachts, toen ik ging uitchecken, nog volop aan de
gang. Ik was tussendoor naar mijn kamer gegaan om nog tweeënhalf
uur te slapen. Toen ik weer beneden kwam, kreeg ik een glas wodka
in mijn hand geduwd en moest nog een dansje doen op de dansvloer.
Daarna kreeg ik nog een tas met een lunchpakket in mijn handen geduwd
en dook ik de taxi in.
De taxichauffeur reed door de regenachtige nacht met ijn
kin bijna op het stuur, alsof hij moeite had de weg te zien. Dat had
hij misschien ook, want grotendeels reed hij over de middenstreep van
de weg, tenzij er een tegenligger kwam.. Van slapen kwam niets.
Op het vliegveld keek in de lunchtas. Daar maak ik wel mijn ontbijt van, dacht ik.
In de tas zat een flesje water en een flesje fruitsap,
twee mandarijnen, twee pruimen en een perzik. Daarnaast waren er vijf
grote plastic takeaway dozen met resten van het buffet. Een doos met
vijf stukken kipfilet en rode kool, een met vis en bulgur, een met
goulash en aardappelpuree. De twee onderste dozen bekeek ik niet eens.
Ik at de stukken kipfilet, dronk het fruitsap op, en stak het fruit in
mijn bagage. De tas met de rest van eten deponeerde ik in een
vuilnisbak, want als ik hem ergens onbeheerd zou laten staan, zou de
luchthaven later vandaag misschien ontruimd worden.
Tegen half twaalf was ik weer thuis, en om kwart voor een
verliet ik het huis weer om mee te doen aan de jaarlijkse University
Trail, een recreatief hardloopevenement op de campus van KU Leuven. Dit
jaar was er naast de 5 en 10 km ook een 14,25 km afstand, want de
universiteit bestaat dit jaar 600 jaar.
Mijn medewerkers hadden zich ingeschreven voor de 14,25
km, die ik zelfs met slechts 3 uur slaap, met gemak wist te voltooien.
11 september 2025,
Steven Verhelst
Absint
Absint is een sterke drank die eind negentiende eeuw vrij populair was.
Het is een kruidendrank op basis van anijs, absintalsem, venkel en
enkele andere kruiden. Door het vermeende hallucinogene effect werd
absint begin twintigste eeuw in vele Europese landen verboden.
In absint bleek de hoeveelheid thujon, de stof die een
hallucinogene werking zou hebben, echter overschat, en in de
eenentwintigste eeuw werd absint weer toegestaan.
Het wordt traditiegetrouw geprepareerd door boven
het glas absint een suikerklontje op een absintlepel te leggen, deze
met wat absint te doordrenken en aan te steken, zodat de suiker smelt
en in de drank druppelt. Daarna wordt er wat water toegevoegd (want
absint kan tot 80 procent alcohol bevatten), en goed geroerd, zodat
alles oplost.
Ik had het nog nooit gedronken, maar eens moet de eerste keer zijn. En die keer was op het congres in Polen.
10 september 2025,
Steven Verhelst
Pas op de plaats
De omgeving in Szklarska Poreba is erg bergachtig, en nog herstellende
van mijn recente patellapeesontsteking wilde ik mijn knie sparen
en geen bergloop doen. Gelukkig zat ik in een welness hotel met niet
alleen een sauna, een zwembad en een spa, maar ook een gym.
Vanochtend stond ik van tien over zes tot tien over half
acht op de lopende band. Zo kreeg ik toch mijn hardlooptraining gedaan,
al kwam ik geen meter vooruit.
Was het niet saai? vroeg iemand aan me.
Ik had een oude mp3 speler met muziek bij me, en mijn
gedachten waren er ook nog. En mijn gedachten zijn gelukkig zelden saai.
9 september 2025,
Steven Verhelst
Presentatie
Mijn laboratorium werkt meest aan methoden om actieve proteases te
kunnen detecteren. Proteases zijn enzymen die eiwitten knippen - niet
alleen in de voedselvertering, maar ook in strak gereguleerde processen
in het menselijk lichaam, zoals de bloedstolling, celdood en processen
in het immuunsysteem. Als die regulatie verstoord is, word je ziek. En
met onze moleculen willen we erachter komen of we op die manier ziekte
beter kunnen diagnostiseren of behandelen.
Vandaag gaf ik een presentatie over de laatste
onderzoeksresultaten van mijn laboratorium. En dat ging eigenlijk
prima. 's Avonds gingen we met een stel naar de kroeg. Want van praten
krijg je uiteraard dorst.
8 september 2025,
Steven Verhelst
Naar Polen
De eerste keer dat ik Polen bezocht, is bijna tien jaar geleden, in het
voorjaar van 2016, toen ik een conferentie in Lodz bezocht. Nu ga ik
weer naar Polen. Ook voor een conferentie, ditmaal in Szklarska Poreba,
ten zuidwesten van Wroclaw.
Mijn vlucht luchthaven Zaventem- was veertig minuten
vertraagd. Jammer, want ik moest overstappen in München en ik
hoopte op een snel Beiers Weissbier. Nu was het niet meer de vraag of
ik een witbier kon krijgen, maar of ik überhaupt de aansluiting in
München zou halen.
Vanochtend had ik al 15 km hardgelopen. Daar zou nu nog wel iets bijkomen.
Tot overmaat van ramp zag ik dat we niet bij een gate
landden, maar ergens waar een bus stond te wachten die de
passagiers naar de terminal zouden brengen.
Over de luidsprekers werd omgeroepen dat passagiers naar Boston en Wroclaw het cabinepersoneel moesten contacteren.
"U wordt direct naar het andere vliegtuig gereden," zei de
stewardess en ze wees naar buiten. Daar stond een klein bestelbusje te
wachten.
Toen ik en een drietal andere reizigers eenmaal
zaten, sjeesde de wagen over het asfalt en bleef staan bij een naar
beneden geklapte trap van het vliegtuig naar Wroclaw. Ik begon me
bijna een VIP te voelen. We waren zelfs nog eerder in het vliegtuig dan
de reguliere passagiers. Alleen de champagne ontbrak er nog aan.
7 september 2025,
Steven Verhelst
Geluk
In mijn achtertuin groeien twee vijgenbomen - een kleine in een pot en een grotere in een bloembed.
Vandaag hingen er al twee rijpe vijgen aan de kleinste boom. Een klein geluk.
Aan de grotere boom hangen meer dan honderd vijgen die nog
rijp moeten worden. Soms hoef je voor geluk slechts geduld te
hebben.
4 september 2025,
Steven Verhelst
Tegenslag
Opeens begon mijn knie lichtjes pijn te doen. Een soort raar gevoel onder de knieschijf.
Misschien kent u dat wel. Dan breng je je enkel even naar
je bil, hoor je een knakje in je knie, en voelt alles weer normaal.
Maar nu knakte het niet, en evolueerde het gevoel bij fietsen langzaamaan in een zeurende pijn.
De huisarts stelde de diagnose met een simpele druk net onder de knie: een ontsteking van de patellapees.
Ik nam een week rust en slikte vijf dagen ibuprofen als
ontstekingsremmer. Daarna mocht ik langzaamaan weer proberen om korte
trainingen te doen. Of het tape rond mijn knie hielp of als placebo
functioneerde, weet ik niet.
ISifan Hassan, die afgelopen weekend
trouwens de marathon van Sydney won, was geloof ik degene die zei: succes wordt niet bepaald door hoe
je reageert als je wint, maar door wat je doet bij tegenslag.
Mijn knieblessure was een tegenslag. Ik stelde een
blessureherstelprogramma op, met behulp van trainer ChatGPT. Nu werk ik
hard aan mijn herstel met twee keer per dag spierversterkende
oefeningen, en na elke training een rustdag. Voorlopig hou ik hoop op
deelname aan de marathon van Antwerpen.
2 september 2025,
Steven Verhelst
Hardlopen langs het verleden
Midden augustus bezocht ik Nederland voor een lang weekend. Het was
immers Maria hemelvaart - een vrije dag in België. Op zondag ging
ik 22 km hardlopen door Vlaardingen, want ik was aan het trainen voor
een marathon.
Ik liep langs mijn oude lagere school Het Anker, mijn oude
middelbare school Het Groen van Prinsterer, mijn ouderlijk huis aan de
Kethelweg. Maar ook langs dingen die verdwenen waren: de tennisbanen
van TV Yellow Smash, sportschool Tino Hogendijk, waar ik als kind judo
deed, mijn lagere school De Wegwijzer (later ombenoemd tot Het
Mozaïek.
Mijn jeugd verdwijnt meer en meer naar mijn herinneringen, die af en toe bij hardlopen naar boven komen.
1 september 2025,
Steven Verhelst
