banner
Verkiezingen in Vlaanderen

Gisteren waren er in Vlaanderen niet alleen verkiezingen voor Europa, maar ook voor het Vlaamse parlement en het federale parlement. De uitslagen waren desastreus - tenminste, voor een beetje weldenkende mensen. De Vlaams-nationalisten van het Vlaams Belang wonnen flink, en de andere Vlaams-nationalistische partij (NVA) bleef de grootste.
   Op de affiches van het Vlaams Belang stond - zoals ook in andere verkiezingscampagnes - "Onze mensen eerst". Maar wat zijn "onze mensen"?
   Moet ik nu gaan verhuizen, vanwege hun strenge migratiebeleid?
   Het zal zo'n vaart niet lopen, want Vlamingen kunnen het beter vinden met Hollanders dan met hun landgenoten uit Wallonië, waar trouwens links gestemd werd. Er is een scheuring in het land, politiek en geografisch. De Vlaams-nationalisten willen niet dat hun geld naar Wallonië gaat. Maar vijftig of zestig jaar geleden was dat andersom. Toen was Vlaanderen de armere regio. Zo gaat dat in de wereld. Om met de verteller uit The Big Lebowski te spreken: "Soms eet je de beer, en soms eet de beer jou." Leer er mee leven.

27 mei, Steven Verhelst
Ozon

ozon

Een tijdje geleden was ik in Duitsland en zag ik in de vitrine van een winkeltje bovenstaande informatie. Een zuurstof-ionen-therapie met onovertroffen werkingsmechanisme uit de natuur. De therapie zou uit zuurstof (O2) en ozon (O3) bestaan (want zonder zuurstof geen leven).
   Als chemicus stond ik verbaasd te kijken, want dit plakkaat ging voorbij aan het feit dat zowel zuurstof als ozon geen ionen zijn, dat ozon niet de driehoekige moleculaire structuur heeft als in het plaatje gesuggereerd werd, en het inademen van ozon zelfs schadelijk is.
   Het ging hier uiteraard om een of andere alternatieve natuurtherapie bij een 'Heikpraktiker' of iets dergelijks. Hopelijk kwam hier niet alleen de lokale, onwetende bevolking, maar ook de gezondsheidsinspectie regelmatig over de vloer.

25 mei, Steven Verhelst
Pint of Science

Pint of Science is een wetenschappelijk festival dat dit jaar plaatsvindt in 24 landen. Ik ging erheen in Leuven, mede omdat twee promovendi van het laboratorium naast ons een presentie gaven over wiskunde in het dagelijks leven.
   Pint of Science is oorsponkelijk begonnen in Engeland - waar anders zou men wetenschap verbinden met praten in de pub? Over de jaren heeft het zich verplaatst naar andere landen. Het idee is dat je wetenschap promoot op de plaats waar je anders heengaat om met mensen te praten: de kroeg.
   Waar zou ik in de kroeg over praten als het over wetenschap zou moeten gaan? Waarschijnlijk over moleculaire spionnen - diep undercover in de biochemie van de cel om nieuwe doelwitten voor medicijnen te vinden. Misschien moet ik mij maar eens opgeven om volgend jaar een presentatie te houden...

22 mei, Steven Verhelst
Reet eet jas

Op de fiets maak je nog wel eens iets mee. Fietscowboys die je de weg afsnijden, oude oma's die zonder te kijken het portier van hun auto openzwaaien, of mensen met GHB overdosis die verdwaasd met hun benen op het fietspad zitten.
   Ik ga dagelijks met de fiets naar het werk, dus ik zie regelmatig wat.
   Vorige week reed er een studente voor me met een flink achterwerk. Ze droeg iets dat leek op een pyjamabroek en zat op haar jas, die zich tussen het zadel en haar enorme bilpartij bevond. Bij elke pedaalslag  werkte die jas zich dieper in de spleet van haar billen, drillend als ongekookte hammen. Want we reden over een weg die bestond uit kasseiën.
   De dag erna fietste ik achter iemand waarbij het zadel helemaal verdwenen was. Hij woog minstens honderd kilo en passeerde mij heuvelop met een vaart waar Gert-Jan Theunisse (wie kent hem nog?) jaloers op zou zijn - een e-bike uiteraard. Zat er nog een zadel op die fiets of was het slechts een naar boven stekende pin? Het antwoord bleef een raadsel, want hij was al uit het zicht verdwenen...

17 mei, Steven Verhelst
Halve marathon

Het Belgische stadje Visé ligt vlak over de grens bij Eijsden, wat weer vlak onder Maastricht ligt. Ze spreken er Frans, want het is deel van Wallonië. Dus je krijgt direct een vakantiegevoel. Ik reed er zondagochtend met de auto heen. Maar er was weinig tijd voor vakantiegevoelens, want ik liep mijn eerste halve marathon.
   De trainingen van de afgelopen twee weken waren slecht gegaan, maar vandaag ging alles heel soepel. en ik was uitermate tevreden met mijn tijd van 1h46m17.
   Is het niet saai, meer dan anderhalf uur lopen? vragen sommige mensen mij wel eens.
   Ik was geconcentreerd op mijn ademhaling, mijn hartslag, mijn cadans. Mijn hoofd was leeg - en dat is ook wel eens prettig.

12 mei, Steven Verhelst
Alles is kunst

sokkel

Bovenstaande foto is een foto van een werk van kunstenaar Piero Manzoni. Het bestaat uit een ondersteboven gekeerde sokkel waar de woorden: Socle du Monde opgeschreven staan. De hele aardbol staat hier tentoongesteld - met de boodschap: alles is kunst.
   Dat alles kunst zou zijn, vind ik persoonlijk onzin. Kunst is gestileerde werkelijkheid die je even op een andere manier naar de wereld laat kijken of erover na doet denken.
   In hetzelfde museum kon je ook zelf even op een sokkel staan om zelf een kunstwerk te worden. Het gaf me in elk geval kort een ander perspectief.

5 mei, Steven Verhelst
Treintoiletten

Van de openbare toiletten zijn treintoiletten misschien wel het meest onbetrouwbaar. In de ICEs van de Deutsche Bahn heb ik zelden negatieve ervaringen (hoewel ik me voorstel dat de gemiddelde Duitser zich regelmatig met zijn dikke billen zich luid puffend zich in deze kleine ruimtes zit te ontlasten). In een Nederlandse trein ging ik noodgedwongen even naar het toilet, want een te veel aan cola en water had mij gedwongen tot een korte stop. Een meisje met strakke zwarte broek en zwarte top was zojuist naar het toilet gegaan, had ik gezien.
   Ik had nog niet één voet in de mini-ruimte gezet, of ik had mijn diagnose al gesteld: ongeschikt voor een bezoek langer dan drie seconden. De pot was tot de rand toe gevuld met water, en er dreven meerdere bruine keutels in het water, hier en daar geflankeerd met doorweekt toiletpapier.
   Niet echt een vrouwelijk tafereel, hoewel ik in de boeken van Bukowski heb gelezen dat vrouwen het toilet over het algemeen veel smeriger achterlaten dan mannen. En hij kan het weten, want hij heeft als schoonmaker gewerkt en in die zin meer vrouwentoiletten bezocht dan ik.
   Ik liep naar het andere eind van de trein op zoek naar een schoner toilet.

3 mei, Steven Verhelst
Fotogeniek

pauw

Ik was samen met mijn kinderen in een kleine dierentuin. Een grote pauw stond te schreeuwen dat het een aard had. Hij zette zijn staart uiteraard op. Maar zijn achterste was naar ons toe gekeerd.
   Niet alle pauwen zijn zo fotogeniek dat ze hun bakkes naar de camera keren. Misschien is dat maar goed ook, want anders zag je nooit de achterkant van een dier.

2 mei, Steven Verhelst

Archief 2019






www.stevenverhelst.nl


Want zelfs de raarste wereld dient beschreven te worden