Bij het afhalen van mijn startnummer voor de Freisinger Volksfestlauf kreeg ik 667 toegewezen. Liever had ik 666 gehad, het getal van het beest, van de duivel. Hoewel het getal van het beest volgens sommige theologen 616 is, denken de meeste theologen dat het staat voor Keizer Nero, NRWN QSR, in het Hebreeuwse cijfersysteem 50 200 6 50 100 60 200, opgeteld 666.
   Naast de religieuze associatie heeft 666 nog andere leuke eigenschappen. 666 is het 36-ste driehoeksgetal. Dat wil zeggen dat 1 + 2 + 3 + 4 + ... + 36 = 666. Ook is het gelijk aan 3⁶ – 63, en aan (6² x (6² + 1))/2. In Romeinse cijfers bevat het alle symbolen voor onder 1000 precies één keer: DCLXVI. En de som van alle cijfers op een roulettewiel is ook gelijk aan 666.
   Nu had ik het nummer 667, een nummer zonder charme, zonder karakter, maar sneller of langzamer ging ik er uiteraard niet van lopen.

In het leven moet je jezelf simpele, ongecompliceerde doelen stellen.  Niet: 'Volgende week wil ik het geluk vinden'. Geen vage omschrijvingen.
   Ik had mijzelf als doel gesteld om de tien kilometer tijdens de Freisinger Volksfestlauf onder de vijftig minuten te lopen. Dat moest makkelijk lukken, dacht ik. Maar ik had mijn conditie van toen ik zeventien was in gedachten, toen ik op een Coopertest meer dan drie kilometer liep. Mijn trainingen verliepen matig. Ik haalde de snelheid van vroeger niet meer.
   De hardloopwedstrijd was aangekondigd als 'internationale' loop. Waarschijnlijk waren ik en de Afrikaan die uiteindelijk won de reden voor die toevoeging. De winnaar liep net iets boven de 30 minuten.
   Na de finish waren er voor de deelnemers bananen, bekertjes water en (typisch Beiers) halve liters bier. Alcoholvrij bier, dat wel.  Mijn tijd was 47:56, mijn doel was bereikt. Er stroomde een tintelend gevoel van adrenaline en tevredenheid door mijn aderen. Daar had ik geen bier voor nodig.

De herfst is twee dagen geleden begonnen. Dat wil zeggen: de meteorologische herfst, want op de astrologische herfst moeten we nog tot 23 september wachten.
  Astrologisch of meteorologisch, ik voel de herfstkou aan mijn handen wanneer ik 's ochtends naar mijn werk fiets. Ik zou graag al handschoenen aantrekken. Maar het liefst bleef ik in mijn bed liggen, dromend van meisjes in bikini die tropische cocktails voor mij mixen.

Wielrennen is een mooie sport, de sport van het afzien, het stoempen, het aanpikken, het snot voor de ogen rijden. Deze week heeft het wielrennen twee grootheden verloren.
   Laurent Fignon, in het peloton ook wel 'Le Professeur' genoemd, overleed op 31 augustus. Fignon won twee keer de Tour-de-France, zegevierde in negen Tour-etappes, en won de Giro d'Italia. En natuurlijk behaalde hij de tweede plaats in de meest spannende Tour ooit, de editie van 1989, die uiteindelijk door Greg Lemond met 8 seconden werd gewonnen.
   Jean Nelissen was in 1989 nog verslaggever bij de NOS. Hij is gisteren overleden.
   Nelissen was een levensgenieter en flinke drankgebruiker. 'Ik drink niet, ik zuip,' zei hij ooit in een interview. Het is niet alleen een slechte week voor het wielrennen, maar ook voor de jeneverconsumptie.

Vlaardingen, mijn geboortestad, is sinds oktober 2009 een jaar lang de groenste stad van Nederland, nadat de stad een jaarlijkse groencompetitie had gewonnen. Daarom kregen de inwoners van Vlaardingen een pakketje om hun eigen klavertje vier te laten groeien. Via mijn moeder kwam het pakket uiteraard bij mij terecht.
   In de lente heb ik het de bolletjes, die in het pakket zaten, geplant. Een klavertje vier brengt geluk. De vier blaadjes staan voor hoop, vertrouwen, liefde en geluk. Maar het opkomen van de klaver markeerde voor mij het begin van ongeluk. Ik kreeg ruzie met mijn vriendin. De hoop, het vertrouwen, de liefde en het geluk verdwenen.
   Nu is de klaver verdord, afgestorven. Misschien dat mijn geluk nu weer terugkeert.

Berichten | Column | Chemistry | Biografie | Links | Contact

Steven leest:
Helene Hegemann - Axolotl Roadkill

Steven luistert:
Spinvis - Goochelaars & geesten
 
Steven kijkt:
The men who stare at goats

Een nieuwe column, over mijn bezoek aan Dachau

Een column: over zeemeerminnen, Potsdam en ex-vriendinnen.

Archief

Augustus 2010

Juli 2010

Juni 2010

Mei 2010

April 2010

Maart 2010

Februari 2010