Het was druk in de treinen en metro's naar München, heel druk. Het leek wel of er een hongersnood was en er ergens gratis soep werd uitgedeeld. Maar het was natuurlijk vanwege de Champions League finale.
   Ik nam een trein in een andere richting, want ik had uiteraard geen kaartje, en ik had ook een zin om in een kroeg in München tussen zwetende, zingende, schreeuwende, bierdrinkende voetbalsupporters naar de wedstrijd te kijken. Ik ging naar huis. Een soepje eten. En daarna toch nog met een half oog naar FC Bayern - Chelsea kijken. De wedstrijd leek wel een match van het Nederlands elftal: offensief spelen, de beste kansen krijgen, en uiteindelijk met penalties verliezen. Dat is het nadeel van voetbal: niet de beste wint, maar degene die de meeste doelpunten maakt.

Als middelbare scholier bezocht ik ooit een college natuurkunde van professor Gerard 't Hooft, professor theoretische physica aan de universiteit Utrecht. Hij praatte over elementaire deeltjes. Over bosonen en mesonen, quarks, neutrino's, muonen, gluonen. Het college was zo enorm goed, dat ik dacht dat ik het allemaal begreep. Maar nu Nu weet ik nauwelijks iets van het standaard model van elementaire deeltjes begrijp.
   Een paar jaar later volgde ik college Atoombouw bij professor Mulder, die ons introduceerde in de Schrödinger vergelijking, atomaire orbitalen en moleculaire orbitalen. Het waren fantastische colleges. De kleine, kale professor riep met een ongelooflijk enthousiasme ons de nauwlijks voorstelbare theorieën toe. Ik dacht dat ik het begreep, en voor het tentamen had ik een 10. Maar ook weet ik: ik begrijp er nog steeds weinig van.
   Robbert Dijkgraaf was ooit promovendus bij 't Hooft. Nu is hij zelf professor. Binnenkort wordt hij directeur van het Institute for Advanced Studies aan Princeton. Vanavond gaf hij zijn afscheidscollege in De Wereld Draait Door, over de oerknal. Een college voor leken. En weer kreeg ik het idee dat ik alles snapte, van het ontstaan van het heelal tot de structuur van het huidige universum. Dat is de kracht van excellente wetenschappers/docenten.

in 1992 was Wolfenstein 3D een van de eerste first person shooters, een schietspel waarbij je vanuit de eerste persoon speelt. Je bent een Amerikaanse soldaat die door Duitsers tijdens de Tweede Wereldoorlog is vastgezet in kasteel Wolfenstein. Je moet ontsnappen en intussen Nazi's neerschieten.
   Zelf heb ik Wolfenstein nooit gespeeld. De eerste first person shooter die ik speelde, was DOOM, waarin je gewapende mannen, duivels, bokken en andere monsters moet neerknallen.
   Wolfenstein 3D is nu online te spelen, ter gelegenheid van de 20ste verjaardag. Er zijn ook YouTube filmpjes met commentaar van de ontwerpers. Helaas is alles vanuit Duitsland niet toegankelijk. De gevolgen van de oorlog zijn nog steeds merkbaar.

Er zijn mensen die met klompvoeten geboren worden. En sommige Aziatische vrouwen snoeren hun voeten in, zodat ze heel klein blijven, maar wel vergroeid en vervormd raken.
   Ik zaagde vandaag mijn dode vijgenboom om en trok de boomstronk met kluit en al uit de pot.
   Ook mijn vijgenboom had een horrelvoet. De inhoud van het grootste deel van de terracotta pot bestond niet uit aarde, maar uit wortels, kronkelig gegroeid op zoek naar ruimte.  De diameter van het wortelstelsel is normaal vier tot vijf keer groter dan de kroon. Nu bleef het ingesnoerd, als de voetjes van een Aziatische vrouw.
   Planten hebben geen gevoel, denken we, en misschien is dat ook wel zo. Maar een pot is voor een boom wat een dwangbuis is voor een mens. Hopelijk krijg ik ooit een huis met een tuin.

In Duitsland bestaat een frisdrank die ik nog niet ergens anders in flessen heb gezien. Vroeger werd het "Calypso" genoemd, maar nu is het bekender onder de merknaam Spezi (van Brauhaus Riegele) of Mezzo-mix (PepsiCo). Eigelijk is het niets anders dan een mix van cola en sinas. Het is de dubbelvla onder de dranken.
   Een light variant heb ik er nog niet van gezien, maar die is natuurlijk makkelijk zelf te maken.

"Ik geloof: dood is dood". Dat zei Maarten Biesheuvel ooit in een dubbelinterview met Maarten 't Hart. "Een koe, snij 'm zijn keel door - dood."
   De dood is een van de mooie en treurige dingen van het leven. Zonder de dood zou alle ambitie verdwijnen. Soms kan ik nu al nauwelijks motivatie vinden - laat staan als het leven oneindig lang door zou gaan.
   Maar deze dagen treur ik om de dood. Of eigenlijk om mijn nalatigheid.
   Ik had twee bomen op mijn balkon, in grote potten. Een vijgenboom en een kiwiboom, beide gekweekt uit een klein zaadje dat ik gespaard had uit mijn mond. Na jaren zorg waren ze groter dan ikzelf.
   Alle bomen buiten staan in het blad, behalve de kiwi- en de vijgenboom op mijn balkon. De winter heeft ze omgebracht. Misschien had ik ze binnen moeten zetten, maar bomen horen niet binnenshuis.
   Het stemt me triest, de dood van de twee boompjes. Aan de andere kant maakt het twee potten vrij voor andere planten, want in mijn keuken staan net ontsproten physalis en kumquats.
   Nog even laat ik de dode bomen staan, en treur, en denk aan twee regels van Martinus Nijhoff:
   Leven was goed al heeft het mij gebroken
   Leven is goed ofschoon het dooden maakt

Facebook gaat naar de beurs, en ze denken ongeveer 95 miljard dollar in te zamelen met het uitgeven van aandelen. 95 miljard. Is Facebook dat waard?
   Facebook is waard wat de gek er voor geeft. Ik ben niet gek. De waarde van Facebook zit hem in het aantal gebruikers. Dat zijn er nu veel, maar als de hype over is, en er nieuwe communicatiemiddelen komen, zal het met Facebook bergafwaarts gaan. Zoals nu gebeurt met Hyves. Maar goed, ik ben geen econoom. Het enige dat ik weet is: alles gaat voorbij, alles verliest glans, gaat kapot, sterft uit. Wanneer is de mensheid zelf aan de beurt?

Dodenherdenking, bevrijdingsdag, en morgen is het tien jaar geleden dat Pim Fortuyn werd vermoord. Je moet herdenken, zeggen ze. Maar laat de mensen eerst maar eens dénken. Daar hebben ze al moeite genoeg mee.
   Ik herdenk wel wanneer het mij uitkomt. Als ik in het Yad Vashem ben, bijvoorbeeld. Of als ik naar een aflevering uit het archief van Barend & Van Dorp kijk.
   Pim Fortuyn had charisma en bracht een recht-voor-zijn-raap politieke boodschap. In de afgelopen tien jaar is de Nederlandse politiek een lachertje geworden. Ik volg het nauwelijks meer - ook omdat ik in het buitenland woon, natuurlijk. Wat is de erfenis van Fortuyn? Hij heeft de weg vrijgemaakt voor mensen als Geert Wilders. Nou, fijn. Je wordt bedankt, Pim.

De leugen is leuker dan de werkelijkheid. Daarom is niet alles waar wat ik op deze weblog schrijf. Dat weet u als lezer natuurlijk wel. Maar ik weet dat ook – zodat ik hele rare dingen uit mijn werkelijkheid gewoon kan opbiechten, omdat u ze toch als leugen zal identificeren.
   Schrijvers zijn goochelaars met woorden. Het gaat om esthetiek. En als ze uitleggen hoe een truc werkt, wordt er altijd weer onverwachts een speelkaart, een balletje of een konijn tevoorschijn getoverd. Gewoon om de verwarring te bewaren.
   Wilt u uiteindelijk weten wat precies waar is? Nee, natuurlijk niet. De vraag is immers interessanter dan het antwoord.

Een Maibaum is een soort totempaal met figuren die ambachten uitbeelden. Op 1 mei of de avond ervoor wordt hij opgericht.
   1 mei is een vrije dag in Duitsland. Linkse activisten houden demonstraties, en de rest van de bevolking drinkt bier op het Maibaumfest. Bij het Gasthof niet ver van mijn huis waren ze vanochtend al bezig om banken en tafels neer te zetten, zodat de buurtbewoners vanaf 11 uur het op een zuipen konden zetten, met een blik op de nieuwe meiboom.